lútandi, og þegar hún fór burtu, þá sendi hún veiSimanninum svo undarlegt augua- tillit, aS hinn hugprúSi drengur kastaSi höfSinu út á aSra hlióina, rétt eíns og lítil f jórtán ára gömul stúlka. Fárn dögum seinna bar þaS viS, aS frú ASalheiSur reiS út í iSgrænan skóginn á hvítum gæSingi. Nú var hún ekki í gráum búningi, heldur í fagurgrænum floskjól, og í stað ekkju-blæjunnar bar hún hatt á höfSi rír savalaskinni meS hrokknum skrautf jöSr- um. Á eftir henni reiS Heinz, ungi fálka- veiSarinn, meS fálka á úlfliS sér, og augu hans glömpuðu af ánægju. Þau höfSu riSiS þannig góSan spöl, og kastalaturninn var löngu horfinn sjónum þeirra, bak viS hinar vítt-útbreiddu greinar birkitrjánna. Þá leit frú ASalheiSur um öxlsér og sagSi: „Ríddu viS hliS mér, Heinz". Og Heinz gjörSi þaS, sem hefSarkonan skipaSi. Gatan var þröng, og reiSkjóll greifafrúarinnar straukst um kné fálkaveiS- arans. Þannig héldu þau áfram. ÞaS skrjáfaSi mjúklega í trjáblöSunum, spör- fuglarnir sungu, og öðru hverju hlupu lítil skógdýr yfir götuna. ViS og viS heyrSust brestir frá brotnandi greinum, þegar hjart dýrin þutu inni í skóginn, eSa vænjaþytur fuglanna, sem stygSust og flugu upp. Svo kom þögn aftur, og djúp kyrS færSist yfir myrkviSinn. í annaS skipti leit hefSarfrú-
Beinir tenglar