Fíflar

						hún   hvítu   örmunum um háls sveinsins, og

kysti hann á sólbrendann vangann.

Tveir hnotbrjótar, meS bláum vængjum,

flögruðu   út   úr   hesliviSar-runnunum,    og

skutust   veinandi   inn í skóginn til aS segja

frá því, sem þeir höfðu séS.   Og morguninn

eftir  kvökuSu   sólskríkjurnar,   sem   sátu   í

hreiSrum sínum undir kastalaþakinu, hver

til annarar:

„Tí, tí tí,

hin tigua frú er ástfangin sveininum i".

FálkaveiSimaSurinn Heinz lifói í sann-

leika hamingjusamar stundir. Hann lét

hár sitt vaxa, unz þaS hékk í gullnum lokk-

um á herSar niSur. Hann bar silfurspora

á fótum og hegraf jöSur í hattinum, og bygði

sér loftkastala, hvern öSrum glæsilegri.

I raun og veru átti hann þó engan kastala,

en honum var veitt ágætt skógarhús til um-

ráSa, meS hjartarhornum á gaflinum, ásamt

akri og engjalandi. Þar bjó hann nú sem

skógarvörSur. Og þegar hin náSuga frú

kom ríSandi út til hans, stóð hann í dyrun-

um og veifaSi hattinum í kveðju skini. Svo

lyfti hann frú ASalheiði úr söSlinum, og

veitti henni brauS, mjólk og hunang.

SumariS, haustið og helmingur vetrarins

var á burtu HSiS, og föstuinngangurinn var

í nánd. ÞaS voru stöSugar heimsóknir í

nágrenninxi, og greifakastalinn leit út eins

og hann væri veitingahús. En Heinz skóg-

arvörður  sat einmana í veiSimannshúsinu,