Fíflar

						8

og aS eins stöku sinnum bárust honum frétt-

ir um glaSvœru skemtanirnar í kastalanum.

AS lokum kom sú frétt, sem var alt annaS

en þægileg fyrir vesalings Heinz. Frú AS-

alheiSur ætlaSi aS fara aS gifta sig aftur,

sagSí sagan, og fréttin hljómaSi eins og ná-

klukku-hringing í eyrum hins unga manns.

Heinz lokaSi dyrunum á húsi sínu, og

gekk á leiS tíl kastalans, muldrandi alls

konar munnsöfnuS milli tannanna, sem

hljómaSi ólíkt fallegum bænum.

Þegar hann kom aS fjallsrótuuum, þar

sem vegurinn lá í smá-bugSum upp til kast-

alans, heyrði hann hófaskelli og silfurskær-

an hlátur, sem skar hjarta hans eins og tví-

eggjað sverS. NiSur götuna kom kastala

frúin á hvíta reiShestinum sínum, og fríSur

heldri maður meS henni, ríkmannlega bú-

inn, ríSandi á hrafnsvörtum hesti og blíndi

hann stöSugt meS sindrandi augum á yndis-

legu konuna viS hliS sér.

Þá fanst unga skógarverSinum, sem hjarta

sitt  myndi  sprynga  af  harmi.      En hann

náSi þó stjórn á sjálfum sér.     Hann settist

á  stein,   eins   og beiningamaSur,   og þegar

glæsimaSurinn   og   kastalafrúin komu í ná-

munda, söng hann :

„Sólgeislar hátt upp á himninum sjást,

en hærra samt leitar hin dulda ást".

Hinn drambsami riddari tók í taumana á

gæðingnum, benti á veiSimanninn með svip-

unni og spnrSi frú Aðalheiði: