„AvaS þýóir þetta? Hver er þessi maS- ur?" RoSinn livarf úr kinnum greifafrúnnar, en hún náSi þó fljótt valdi yfir sér, og svaraSi: „ÞaS er vitskertur veiSimaSur. Kondu ! ViS skulum flýta okkur fram hjá honum. Eg er hrædd aS vera nálægt honum". En riddarinn var búinn aS opna pyngju sína, og fleygSi gullpeningi til mannsins við veginn. Þá rak Heinz upp hátt hljóS, og fleygSi sér flötum á grúfu niSur á jörSina. En lafSin og riddarinn keyrSu hesta sína sporum og riSu hvatlega á braut. Ómurinn af hófaskellunum var löngu dá- inn út, áSur en hinn ógæfusami unglingur reis á fætur. Hann þurkaSi rykiS og ó- hreinindin af andlitinu, þrýsti hattinum of- an yfir augun og hélt inn í skóginn meS hraSa. Þannig gekk hann hvíldar- og stefnulaust til dagseturs. Þá fleygði hann sér undir eik eina, sveipaSi aS sér yfir- höfninni, og svefn seig á brá hins magn- þrota manns. Aumingja Heinz svaf alla nóttina drauma- laust, þar til nepjan um aftureldinguna vakti hann. En undir eins stóS öll hans sorg fyrir hugarsjónum hans, og glotti aS honum eins og hinn illi andi. „Ó,ef eg gæti gleymt", hljóSaði hann. „Ef eg aSeins gæti gleymt! ÞaS er til upp- sprettulynd, og hver jum þeim, sem drekkur
Beinir tenglar