Fíflar

						10

úr henni, hverfur alt hiS umliSna tir minni.

Hver vill vísa   mér veginn til lindarinnar".

,,Hann erhérna!" kallaSi rödd rétt hjá

honum. ,,Eg er vel kunnugur drykk þeim,

sem orsakar óminniS, og skal meS glöSu

geSi segja þér alt, sem eg veit um hann".

Heinz leit upp, og sá aS frammi fyrir sér

stóS unglingur í svörtum fatadruslum.

Tærnar gægSust forvitnislega út um skó-

garmana hans. Hann kvaSst vera umferSa-

lærisveinn, og hélt áfram ræSu sinni á þessa

leiS:

„Drykkur sá, sem orsakar óminniS heitir

Lethe*), og hefir upptök í Grikklandi. Þang-

aS verðuróu aó ferSast og leita þér þar

upplýsinga. En ef þú vilt hafa þaS þægi-

legra, þá kom þú meS mér til Vínberja-veit-

ingahússins. ÞaS er ekki langt á burtu héS-

an. Þar mun veitingakonan gefa þér aS

bragSa óminnisdrykkinn, svo framarlega

sem pyngjan þín er þyngri en mín er".

Þannig mælti farand-lærisveinninn. Heinz

reis á fætur og fylgdi honum eftir til veit-

ingahússins í skóginum. Þar drukku þeir

saman allan daginn og hálfa nóttina. Um

miSbik nætur lágu þeir rólegir á bekknum.

Heinz hafSi gleymt öllu, sem kvaldi hann

og truflaSi.    En meS morgunbirtunni komu

*) Á í undirheimum, sem sálir liinna íramliðnu

drukku úr, til að jileyma liarmkvælum jaröAífsins

= Ominniselfan.—Þý&.