Fíflar

						13

langa í mat, því hann var orðinn mjög hungr-

aður. Hann þurfti ekki lengi aS bíóa, því

út úr hásinu kom stúlka, sem setti körfu

fulla af mat fyrir liinn þreytta viSarhöggv-

ara.

Þegar Heinz leit upp augunum, sá hann

frammi fyrir sér dásamlega yndislegt andlit

í umgjörS af gullnu hári, sem speglaSist í

síSustu geislum kveldsólarínnar. Þetta var

dóttir gömlu skógarkonunnar. Hún sendi

unga sveininum sorgbitna hlýlegt augnaráS

og stóS hjá honum nokkra stund. En þeg-

ar hann yrti ekki á hana, gekk hún í burtu.

Heinz át og drakk. Svo tíndi hann saman

furugreinar og vióarmosa til að hvílast á,

lagðist út af og svaf draumlaust af nóttina.

En þegar hann vaknaSi um morguninn,

vöknuSu sorgir hans einnig.

Hann tók öxina í hönd sér og veitti tr ján-

um svo harSa atlögu, aS skógurinn berg-

málaSi hin þungu högg hans í mílu f jarlœgS.

Og um aftanskeiS, þegar hin yndisfagra

mær færði honum kveldverSinn, þá var

Heinz ekki eins sorgbitinn og daginn áður,

og vegna þess aS honum fanst hann yrSi aS

segja eitthvaS, þá mælti hann :

„Gott veSur í dag".

Mærin svaraSi:

„Já, mjög gott veSur". og svo hneigSi

hún sig og fór heim.

Þannig liSu sjö dagar, hver öSrum líkur,

og á sjönnda deginum hjó Heinz niður sein-