Fíflar

						15

tina. í raiminni hugsaSi hann þó stundum

um hinar fyrri sorgir sínar, en aSeins sem

sá, sem illa drauma hefir dreymt og veróur

glaður aS morgni aS vakna frá þeim. Á

hverju kveldi kom dóttir skógarkonunnar

út til hans, og þau sungu saman, stundum

glaSværa veiSisöngva, stundum skilnaSar-

söngva, um óendurgoldna ást og unaósljúfa

samfundi.

Þannig liSu sjö mánuðir. Þá var smíS-

inu lokiS og húsið fullgert, alt frá þrepskildi

og upp á mænirborS. Heinz hafði komið

ungu furutré fyrir viS gafiinn og mærin

fléttaS sveigi úr furutágum meS rauSum

fjallasks-berjum, og skreytt veggina meS

þeim. Gamla konan kom út á hækjum sín-

um, meS köttinn sitjandi á herðum sér, og

leit yfir hið fullendaSa smíSi. Hún var

mjög alvarleg, og í hendi sinni bar hún út-

skorinn bíkar úr viði, fyltan óminnisdrykk-

inum.

,,Þú hefir fullkomnaS hin þrjú skyldu

störf, sem eg lagSi fyrir þig", sagSi hún,

,, og nú færSu launin. Tak viS þessum bik-

ar, og þegar þú hefir teigaS hinn síSasta

dropa hans, þá hverfur burt hiS umliSna

tír minni þér".

Skógarbúinn var á báSum áttum þegar

hann rétti höndina eftir bikarnum.

„Drektu og gleymdu öllu", mælti gamla

konan.

„Öllu?"