Fíflar

						18

undan brúnum þeirra læSast skuggarnir út

yfir dalinn, sfrax þegar degi fer aS lialJa.

,,HvaS er þetta mamma", spurSi lítill

drengur, sem hélt annari hendi í hönd móS-

ur sinnar en benti hinní inn til dalsins.

„HvaS áttu viS, Þráinn minn?"

„Þetta fallega, gylta og bláa, sem er á

lottinu", svai-Si drengurinn.

„Það er friSarboginn barniS mitt", svar-

aöi móSirin. „ FriSarboginn, sem guS setti

á himininn til þess aS boSa mönnunum aS

hann aldrei framar ætlaSi aö eySa jörSinni

meS vatnsfióSi. Hann er líka merki þess

aS guS er ekki framar reiSur viS mennina".

„Því var guS einu sinni reiSur viS menn-

ina?"

„Af því þeir voru orSnir svo vondir",

svaraSi móSirin. SíSan sagSi hún drengn-

um sínum söguna af fióSinu mikla. Þegar

syndir mannanua voru orónar svo miklar,

aS guS hlaut aS eySa lífinu af jbrSunni.

Þegar lindir himinsins opnuSust og vatniS

streymdi látlaust yfir jörSina í f jörutíu daga

og f jörutíu nætur, en vatniS tók langt upp

yfir hæstu f jöll, svo alt sem lífsanda dró á

jöróunni týndist nema þaS, sem í örkinni

var meS Nóa.

„HefSi ekki veriS gaman ef endinn áfriS-

arboganum hefSi veriS hérna, svo hægt

væri aS ganga upp eftír honum og sjá inn

til guSs ? ESa ætli hann sé ekkí nógu sterk-

ur?    Úr hverju er hann búinn til?"   Allar