20 sýndist altaf jaín langt í burtu. Samt misti hann ekki vonina, og gangan styrkti hann svo hann varS stór og hraustur maSur. Mörgum kyntist hann á leió sinni,en meS engum átti hann samleiS til lengdar, því þó báSir steíndu aó sama marki þá tók á- valt sína leiSina hvor. ÞangaS til hann mætti ungri stúlku, sem valiS hafSi sömu göínna, þau urSu samferSa. Nií varS gang- an léttari og leiSin bjartari, þó ómálga barn bættist í förina, tafSi þaS ekkert fyrir. Þeim fanst friSarboginn færast sjálfkrafa í áttina til þeirra. En svo var þaS eitt kvöld þegar sólin var hnígin í vestri, og húmiS breiddi sig yfir dalinn, aS dauSinn kom og lagSi kalda höndfna á konuna og barniS. Daginn efíir var Þráinn aftur einsamall. Sorgin lagSist yfir sál hans, depru sló á aug- un og ískaldur gustur þrengdi sér inn aS hjartarótum. Hann gekk þá aftur til dauS- ans og baS hann aS taka sig. DauSinn svaraSi: ,,Þú ert enn of ungur". En Þráinn bað svo innilega aS jafnvel dauSinn komst vió. Steinrunnir drættirnir í andlitinu mýktust og hrímiS viknaSi á skegginu. Hann leit aftur á Þráinn og sagSi: „Þó eg vildi get eg ekki hjálpaS þér, nema eg fái skipan frá drottni alföður; eg er hans þjónn".
Beinir tenglar