22 sem hann vill eSa ekki. Eg skal meS ósk- um mínum svifta af honum falskórónunni og senda hann sjálfan út í yztu myrkur". Og Þráinn lagði af staS meS krefta hnefa og ólgandi heiftarblóS í æSum. Ekki hafSi hann lang fariS þegar dimma tók í iofti. ÓveSursskýin byrgSu sólina og frióarboginn hvarf. Eldingin logaSi í skýjunum, þrum- urnar klufu loftiS með braki og brestum, Stormurinn geysaSi yfir jörSina í bræSi sinni, svo skógartrén skulfu, en hafiS ýfSist og umhverfSist. Hrannirnar æddu á land upp eins og vildu þær mola sundur klett- ana. Þráinn keptist áfram, áfram, því ekkert skjól sá hann tíl aS standa af sér veSrið; ¦ aS lokum hné hann meSvitundar- laus til jarSar. Þegar hann raknaSi viS aftur var óveSrinu létt af. Sólin skein yfir regnvotan gróðurinn og ylmur blómanna fylti loftiS. Þráinn sá enn aS lífiS var fag- urt. Heiftin hvarf úr huga hans eins og frosthéla fyrir ársólargeislum. En ljúf- ar minningar gægSust fram líkt og blóm- knappar, sem smá opnast viS sólarylínn eftir að hafa sofiS af sér næturkuliS. Hann mintist þess, sem móóir hans hafði sagt, aS maSur mætti ekki biSja um neitt ílt, því þá mundi friSarboginn verSa tekinn burt. Hann varS nú óttasleginn, því hann héit aS hugsanir sínar hefSu veriS illar og drottinn alfaSir væri sér reiSur, svo hanu þorSi naumast aS líta til hímins, en þegar hann
Beinir tenglar