Fíflar

						23

leit upp sá hann friSarbogann í öllu sínu

ljósskrauti og aldrei hafSi hann verið feg-

urri en nú. En til hvers var aS reyna aS

komast aS takmarkinu, þegar hann átti

engar óskir. En þá mintist hann þess sem

röddin fyrir innan dyrnar hafSi sagt aS

enginn kæmist undir friSarbogatm sem aS

eins hugsar um sjálfan sig. Hann gekk því

af stað til að vita hvort aSrir menn hefSu

nokkrar óskir, sem hann gæti tekiS aS sér.

Hann hafSi skamt gengið, er hann sá stórt

hús álengdar og margir menn voru aS

vinna þar í kring. Hann ætlaSi að ganga

tíl þeírra, en rammger járngirSing var á millí

svo hann varS að láta sér nægja aS horfa á

þá í gegnum hana. Sumir voru aS vinna

en aSrir gengu í kring meS byssur viS belti

en svipur í höndum. Hann heyrSi strang-

ar skipanir og sá svipurnar reiSubúnar aS

fylgja þeim fram ef mótspyrna hefSi verið

sýnd. En þrælsóttinn beygSi sig fyrir

svipunni. ÖrvingluS frelsisþrá og helsærS

réttlætistilfinning kyntu heiftarlogann í aug-

unum og óbænir og hótanir kúgaSs van-

máttar stigu þaSan upp í himinblámann.

Þetta var betrunarhúsiS. HvaS átti hann

aS biðja um handaþessummönnum? Frelsi,

réttlæti. Hann tók upp vasabók sína og skrif-

aSi fyrstu óskirnar. Svo gekk hann þaðan og

hvar sem hann fór sá hann böl og bágindi.

Lífió sýndist vera flestum byrSi. Drottinn

alfaSir  lét aS vísu sólina skína yfir höfðum