Fíflar

						24

mannanna og breiddi frjósemi jaróarinnar

fyrir fætur þeirra. En mannlífiS var vafiS

villuhjúpi svo sólarylurinn náSi ekki til þess.

Frjósemi jarSarinnar varS svo oft hefndar-

gjöf, því mennirnír kunnu ekkí aS nota hana

sér til hamingju, Þeir söfnuSust saman á

smáblettum og flugust á um þaS af náttúru

gæSunum, sem næst var hendinni. Flestir

vildu vera lausir viS aS rétta hendurnar

yfir aS nægtaborSinu. Rétt eins og þeim

þætti skömm að þiggja nokkuS af guSi.

Aftur þóttist hver mestur, sem mest gat

dregiS undir sig frá þeim, sem manndáð

höfSu til aS ná í björgina. AlstaSar var

eitthvaS aS og alstaóar fanst honum hann

sjá nýjar og nýjar leiðir til aS bæta,

til aS veita frelsinu og réttlætínu inn

í mannlífiS, og alt af skrifaói hann fleiri og

fleiri óskir í bókina sína. ÞangaS til hún

var öll útskrifuS nema aftasta síSan. Þrá-

inn hélt hughraustur áfram því takmarkið

ljómaSi svo fagurt tilsýndar þó lítiS sýndist

þaS færast nær. Einu sinni þegar hann

laut ofan aS lind til að svala þorsta sínum

gáSi hann aS því aS hár hans og skegg var

orSiS alhvítt. Hann leit á hendurnar á sér

og sá aS þær voru orðnar magrar og sina-

berar. Næstu nótt dreymdi hann aS dauS-

inn kæmi og segði:

,,Nú kem eg bráSum aS sækja þig".

„GerSu þaS ekki eg hef svo margar óskir,