Fíflar

						27

andliti öldungsins, því hvar sem Æska kom

fylgdu henni gleSi og ylur. Hún strauk

tárin, sem enn voru eigi þornuS á kinnum

hans, og sál hans opnuSust heimar, sem

lengi höfSu veriS lokaðir. Hann tók bókina

sína og skrifaSi eitthvaS á öftustu síSuna.

„ÆtlarSu nú að taka viS bókinní mínní,

barniS mitt?"

Æska tók vió henni.

,,En faSir góSur, eru þetta alt óskir?

HeldurSu aS eg hafi tíma til aS bera þær

allar fram; óskastundin er ekki löng".

„ÞaS gerir ekkert til ef þú lest aS eins

öftustu síSuna. En óskastundin er löng,

þaS er eilífSin, barniS mitt".

Um leiS og öldungurinn slefti síSasta orS-

inu hné höfuS hans niSur og friSur dauS-

ans breiddist yfir ásjónu hans.

Æskan leit á öftustu síSuna í bókinni og

þar var skrifaS :

„Drottinn alfaSir,gef þú mönnunum vizku

til aS meta gjafir þínar og kenn þu þeim aS

elska hver annan.''

Hún lokaði bókinni og lét hana í barm

sér. En þegar hún leit viS sá hún aS öld-

ungurinn var látinn. Hún kraup niSur yfir

líki hans og grét. Nóttin sveipaSi jörSina í

faSmi sínum, og blómin lokuSu bikurum

sínum og grétu. Svo kom morgunylurinn,

breytti dögginni í frjómagn, og þar sem

geislarnir streymdu undir regnskýjafaldinn

ljómaði friSarboginn í allri sinni dýrS.