Fíflar

						ADAM DAN:

ÞEGAR BRÉFIN BRUNNU.

Einmana sat gamla jómfrúin í eySilega

herberginu sínu. Fyrir liandan, frá and-

býlingahúsinu, hljómaSi hljóSfærasláttur.

Gluggarnir stóSu opnir. Inni var fólkSi

safnaS saman; þar var söngur og glaumur,

dans og skemtanir. Ríki bankhafinn var aS

halda brúSkaup dóttur sinnar. Hún var

yngsta barnið hans og henni unni hann

mest, og nú var hún aS halda inn á braut

auSs og frægSar.

,,Já þarna er hamingja, þarna er gleSi",

sögSu áhorfendurnir í kirkjunni, — áheyr-

endur voru þar fáir.

„Þarna er hamingja", mælti fólkið, sem

gekk fram hjá hinu skrautlega húsi. Og

gæfan var þarna.     Hún ómaSi i söngnum