Fíflar

						35

pappír.     Myrtus-    og   lárviSarlauf   fylgdu

bréfinu.

„Tvo sveiga skal eg vinna", stóð í bréfinu,

„lárviSarsveiginn handa mér — sveig frægS-

arinnar, og myrtusviSarsveiginn handaþér,

sem átt að krýna gæfu mína og gleSi".

LárviSarsveiginn vann hann handa sjálf-

um sér, en myrtusviSarsveiginn fekk hún

aldrei.

Hún starSi inn í eldinn. RósrauSa bréfiS

var nú orSið kolsvart. — Kolsvart ! Var

þaS ekki einmitt sá litur, sem æfi hennar

bar ? Voru ekki allar hinar rauSu rósir lífs

hennar löngu dauSar ? — Þær, sem sprungu

út á árdegi æskunnar, upp meS húsvegg

ömmu hennar; þær, sem skinu leikandi og

blóðrauSar í kinnunum, þegar hann þrýsti

fyrsta munblíSa kossinum á varir hennar;

þær, sem spruttu upp frá hverri línu í bréf-

um þeim, sem hann sendi henni frá f jarlæg-

um löndum, þegar hann sagSi henni frá ó-

kunnum borgum og allri fegurSinni og töfra-

dýrðinni í umheiminum, frá sigri lista og

vísinda, frá löngununum og þránum, sem

aldrei yfirgáfu hann, en sungu alt af ljóðin

um hana, sem brosti gegnum tárin og

dreymdi um þegar þau sæust og mættust

aftur, um samveruna unaSssælu viS hliS

hans.

Hann vann auSlegS, og hann vann þaS,

sem er mörgum simmm æSra en auSur:

Hann  varð  frægur.      Nafn  hans  var út-