Fíflar

						37

vegna   varS  æfi   hennar  aS  bera skuggalit

hinnar húmdöpru nætur.

II.

Landfarsóttin gengur, kóleran geysar.

DauSinn ber ekki lotningu fyrir neinum.

Hann beygir sig hvorki fyrir frægS né auSi.

Hinir ríku fiýja út á IandsbygSina, en hvaS

stoðar þaS ? — Klara hjúkrunarkona — eSa

,,Systir" Klara, eins og hún nú er kölluS —

er í húsi prófessorsins, sem er umgirt un-

aðslegum skemtigarði fram viS hinn blá-

djúpa, skógom kringda sæ. Prófessorinn

er víSfrægur maSur, en landfarsóttin hefir

bremt hann, og á hinu háa, gufuglega enni

er skrifuS rún dauSans. í öSru he bergi

hvílir konan hans, hin glaSlega, yngsta

dóttir bankhafans. Klara hjúkrunarkona

kemur út frá henní, eftír aS hafa breitt ná-

hjúpinn yfir hana. Tvö höfug tár hrynja

af augum hennar niSur á hjúpinn. Nú

stendur hún viS legurúmió hans. Hann

horfir á hana undrandi augum. Þung stuna

rís upp frá brjósti hans. Hann leitar eftir

hendi hennar- og horfir fram aS dyrunum,

í áttina að stofu konu sinnar.

,,Húa er komin heim", segir Klara hjúkr-

unarkona meS skjálfandi röddu í hálfum

hljóSum. Fleira gat hún ekki mælt, og féll

á kné vió kvíluna, Hún varS aS gráta, —

leyfa társtraumnum aS brjótast út! —Hann

horfir á hana, þegar hún lyftir upp tárvotu