Fíflar

						38

andlitinu. ÞaS var eins og augu hans

stækkuSu og yrSu bjartari, og um leiS og

hann tekur þétt í hendi hennar segir hann:

,, FaSir-vor !''

Hún varó aftur þolgóS og róleg og bar

fram bænina.

„Fyrirgef css vorar skuldir, svo sem vér

og fyrirgefum vorum skuldunautum!"

mælti sjúklingurinn, starði á hana eitt

augnablik og andvarpaSi, og þegar hún

sagSi „amen", var hann liSiS lík.

Hjúkrunarkonan fana friSinn streymaað

hjarta sér eftir líknarstarfiS.

Margar voru rósirnar, sem dóu, þegar hún

brendi bréfin, en rós kærleikans getur aldrei

dáió. Eiturloft hússins fylti hún ilm sínum,

og hinn deyjanda kvaddi hún meS hinni

sælu huggun fyrirgefningarinnar. Ekki

einungis ástina, sem hún bar til mannsins,

sem nú var genginn til hinstu hvíldar, held-

ur þá elsku, sem er öllu æSri — bróSurkær-

leikann himneska — flutti hún meS sér,

hvar sem hún fór til hinna líf-smáu og

visnuSu rósa. BlessuS er kærleikans ó-

dauSlega rós.

Þ. Þ. Þ.