Fíflar

						ÞORSTEINN Þ. ÞORSTEINSSON:

STRENGUR  HJARTANS.

Hann var fiSluleikari.

ViS vorum vinir, og hann stytti mér oft

stundir í rökkrinu og á kvöldvökunni, því

það var eini tíminn, sem hann hafói til aS

leika á fiSluna sína og  eg að hlusta á hann.

Einn streng átti hann á fiSlunni sinni,

sam hann elskaSi. ÞaS var strengur hjart-

ans.

Fegurstu, blíSustu og dýpstu tónar fiSl-

unnar voru framleiddir með þessum eina

streng.

En þau voru vandkvæSi á meS strenginn

aS hann gat aldrei látiS hann hljóma í sam-

ræmi viS hina strengina.

ÞaS var árangurslaust þó hann sæti við

kveld eftirkveld. Hann gat ekki lagaSþetta.

Á streng hjartans einan, gat hann spilaS

öll uppáhaldslögin sín, en að fá hann til aS

hljóma við hina strengina var ómögulegt.

Honum datt í hug hvort ekki myndi ráS-

legt aS koma fiSlunni í aðgjörS, en hætti

æfinlega jafnfljótt viS það aftur. Enginn

þekkti fiSluna haias eins vel og sjálfur hann