Fíflar

						42

til fágætan lit og málaSi, en þegar tímar

liSu upplitaSist myndin. Annar las í gömlu

bókunum, og bjó til sjaldgæfan og ágætan

lit, en þegar hann fór aS mála úr honum,

varS hann daufur og ógreinilegur,

En málarinn hélt áfram aS mála. Alt

af varó mynd hans rauSari og rauð-

ari, og málarinn varó hvítari og hvítari.

Seinast fundu þeír hann dauSan fyrir fram-

an myndina sína, Hinir málararnir horfSu

ofan í krukkurnar og deiglurnar, en þeir

fundu ekkert, sem þeir höfðu ekki sjálfir.

En þegar þeir afklæddu hann. til þess

aS færa hann í líkhjúpinn, þá sáu þeir fyr-

ir ofan vinstra brjóstiS, merki eftir sár. —

ÞaS var gamalt sár, sem hlýtur að hafa

veriS þar alla hans æfi, því barmarnir voru

gamlir og harSnaSir upp. En dauSinn, sem

innsiglar alla hluti, hafSi dregiS brúnirnar

saman og lokaS því.

Þeir grófu hann. Og enn þá fór fólkiS

fram og aftur, segjandi:

„Hvaðan gat hann náS þessum lit".

Og þaS bar svo við,aS eftir nokkurntíma

var málarinn gleymdur, en —myndin hans

lifSi.

Þ. Þ. Þ.