o »m[§][§iiii=ai ÞORSTEINN Þ. ÞORSTEINSSON: LAUN SKALDSINS. i. I smádal einum bjó einu sinni skáld. I dalnum bjuggu fjórir aSrir bændur. Einn þeirra var fátækur, annarríkur, þriSji gáfaSur og sá f jórSi var heimskur. Þegar vormorguninn kom og hin hækkandi sól skein yfir dalinn og bræddi burtu snjó- inn — og sunnanblærinn andaSi hlýjum lífskrafti yfir frjóangana smáu, sem hófu höfuS og herSar upp frá hvílurúmi sínu, og fluttu morgunbænir sínar meS upplyftum höndum til föður ljóssins og lífsins — þá varS andi skáldsins hrifinn af djúpri lotn- ingu fyrir yndisleik vorsins. Og hann sveif á vængjum tilfinninganna um himingeima samhljómsins, út aS hinum eilíf-djúpa sæ hugmyndanna. Þar féllu bárurnar kryst- alsskærar upp aS strönd óSsins, og hann settist niSur í f jörinni og söng um vorið.
Beinir tenglar