47 Og söngurinn barst til hinna bændanna, og þeim þótti hann fallegur og lærSu hann. Fátæki bóndinn söng hann viS vinnu sína og orSin og hljómurinn f jörgaSi hann — lét hann gleyma basli sínu, og lyfti huga hans hærra. Og hann vann meira og leiS betur, þegar hann söng, en þegar hann vann þegjandí. Ríki bóndinn söng. Ekki viS vinnu sína, því hann vann sjaldan sjálfur, heldur lét hann aöra vinna fyrir sig — en hann söng, þegar honum leiddist lífiS, og honum leidd- ist þaS oft. Og söngur skáldsius lyfti anda hans yfir dalalæSu þunglyndisins, unz hann komst upp í sólheima vorsins. Þá sá hann náttúruna sveipaSa öSru — langt um feg- urra ljósi, en hann áSur hafSi séS. Nú brosti hún á móti honum, og svo brosti hann líka. Hann fór aS hafa unun af aS hag- ræSa og hlúa aS blómknöppum þeim, sem hann áSur hafSi gengiS fram hjá og jafnvel stigið ofan á, án þess aS veita þeim eftirtekt. Hann var farinn aS vinna, án þess hann vissi af því, og var ánægSur og söng. GáfaSi bóndinn söng líka. Honum fanst hver tónn í söng skáldsins samhljóma viS einhvern vissan streng á hörpu hugsana sinna og tilfinninga, eins og söngurinn væri ómur frá hjarta hans sjálfs. — En hann gat aldrei stilt strengina sína. Aldrei framkall- aS hina djúpu þrá sálar sinnar, né dásemd náttúrunnar, og bundió þær í ómöldum
Beinir tenglar