Fíflar

						48

hins hreimtöfrandi söngs. Nú fann hann

sjálfan sig, sitt fegursta og dýpsta, í óði

skáldsins. Demant lífs hans, sem áður var

hulinn, skein nú og blikaSi fyrir augum

hans og sendi þúsundir ljósgeisla í allar átt-

ir. Nýtt líf streymdi um æðar gáfaSa bónd-

ans, og hann söng og var sæll.

Og heimski bóndinn söng. Ekki vegna þess

aS hann í rauninni skildi sönginn, heldur af

því aS hínír bændurnír sungu hann. En

þegar hann loksins var búinn aS læra hann,

þá þótti honum hann láta svo vel í eyr-

um, aS hann söng hann á hverjum degi.

Honum fanst hann hvísla svo undarlega

einhverju skrítnu aS sér, sem hann ekki

skildi, en sem hann þó hafSi gaman af og

líkaSi vel aS heyra.

,,Eg held mér leiddist ekki aS syngja

þetta til dómsdags", sagði heimski bóndinn

og söng.

Sólin hækkaSi á lofti. ÞaS var hásumar-

dagur. Geislarnir og rósirnar fléttuSxi sig-

ursveiga úr ljósi og blómum yfir allan dal-

inn. Fuglarnir sungu tilverunni lof og

dýrS.    AlstaSar var líf og ljós.

Og andi skáldsins varS snortinn af hinni

himnesku dýrS hinnar fullþroskuSu náttúru.

Hann klæddi sig í silkihjúp andvarans og

sveif yfir dalinn; talaSi viS grösin og blóm-

in, lækina og sólskiniS, fiSrildin og fuglana

— og öll sögSu þau honum inndæl æfintýri

úr töfraheimi lífsins.     En þegar hann kom