49 heim, söng hann um alt, sem hann hafSi heyrt og séS, og bændurnir heyrSu söng skáldsins, námu hann og sungu. Svalur gustur blés neSan dalinn. Sólin tók sér náttstaS í suSvestri, eftir endaSa dagsgöngu. ÞaS var komiS haust. Kveld- skuggarnir læddust meS hægS ofan f jöllin — yfir bleika geira og skrœlnaðar grundir, unz þeir tóku allan dalinn herskildi. Smám- saman fór ein og ein stjarna að birtast á hinum dimmbláa himni. Svo fleiri og fleiri unz himininn var allur orSinn eins og óslit- iS glitrandi perlunet. Og stjörnurnar störðu djúpum auguni ofan í litla dalinn dimma, en þaó var oröiS svo dimt, aS þær sáu ekki hin hrörlegu blóm, sem voru aS kveSja hvert annaS meS hneigSu höfði í hinsta sinn. — Fegurð sumarsins var horfin; söngradd- irnar þagnaSar. Hinn þögli sáttasemjari lífsins var aS enda dómþing sitt. SkáldiS horfSi angurblíSum augum út í dimmuna. Sumarvinirnir höfSu kvatt hann hver af öSrum. Nú var hann aS fylgja seinustu blómunum sínum til grafai*. Hann leit yfir hinn þrönga, skuggalega dal, og svo upp í festinguna blástirndu. Honum sýnd- ist stjörnurnar svo alvarlegar og svo kaldar, eins og krystallar vetrarins. Kvöldnepjan næddi í gegnum þunnu og slitnu fótin hans, svo hann skalf, En andi skáldsins fyltist 4
Beinir tenglar