Fíflar

						50

djúpri, brennandi þrá, aS losast úr böndum

myrkursins — út yfir hin húroköldu haust-

lönd. Honum fanst dalurinn kreppa aS sér

óllum megin, svo hann yrSi aS komast burtu

Og löngunin sterka léSi honum svanaham,

og hann sveif upp frá dalnum og yfir fjöllin

suSur, suSur, suóur — yfir hafiS myrkt og

ægilegt, en altaf í suSur. Hann þekti leiS

farfuglanna og vissi, hvar þeir voru, og

hann létti eigi f yrri en hann kom til sólríkra

landa. Þar spratt vínviSur og aldini, og

þar spegluóust silfurtær vötn í gullroSa sól-

arinnar. Þar fann hann sumarvinina sína,

sem flúnir voru. Og hann settist hjá þeim

og söng meS þeim. En lögmál lífsins leyfSi

honum ekki aS dvelja lengi hjá þeim, því

hann var aS eins gestur, sem átti skyldum

aS gegna heima fyrir. Hann myntist viS

vinina sína, og þeir lofuðu allir aS koma

aftur í dalinn, þegar sólin hækkaSi yfir

f jöllunum. Og andi skáldsins var eígi eins

dapur, þegar hann kom aftur, eins og þegar

hann fór að heiman.

Og skáldiS söng dularfulla söngva um lífiS

og dauSann, vonina og örvæntinguna og

fléttaði í þá eilífSarsveiga úr fölnuSum

blómvöndum, heiðríkju haustsíns og söng-

röddum sumarsins. Og ómur söngsins var

svo þýður og viSkvæmur — svo þrunginn

af sárum söknuSi og unaðsfullri, dreymandi

þrá,   aS   augu   bændanna fyltust ósjálfrátt