Fíflar

						51

tárum þegar þeir sungu þá.     Og allir sungu

þeir ljóó skáldsins og kendu þau öSrum.

II.

Engin sól! Engin stjarna ! MyrkriS og

frostiS tóku saman lielbláum höndum, kaf-

loSnum af ís, yfir dalinn. ÞaS var vetrar-

nótt. NorSanhríSin lamdi alt og barSi.

Fönninni, sem hún áSur var búin aS safna

sarnan, þyi-laSi hún upp meS ofsa valdi í

síórum gusum, bar hana þannig langar leiSir

í fangi sér, kastaði henni svo ómjúkt niSur

og hlóS úr henni snjókastala, margar mann-

hæSir yfir jarSflötinn. — Bær skáldsins var

nær því allur hulinn undir snjóhrönnunum.

Hann stóS í lægS, en þangaS sækist hríSin

mest eftir a8 bera byrSar sínar, og hlaða

þeim saman.

Uppi í rútni í litlu lágu, torf-baSstofunni

blundaSi skáldið og hvíldist upp viS herSa-

dýnu. Hann lauk augunum upp til hálfs,

þegar stærstu byljirnir geisuSu yfir baSstof u-

mæninn, svo hvein í öllu, og sendu ískaldar

frostrokur inn um smugurnar, sem þeir

fundu á gömlu moldarveggjunum; en svo

lukust augu hans strax aftur, Hann and-

varpaSi, og féll svo aftur í sama dvalann.

Konan hans sat á rúmstoknum meS höf-

uSiS hneigt ofan í bringu, og hendurnar

krosslagSar í kjöitunni. Á ofurlitlu borSi

viS höfSalag ið týrSi á olíulampa, sem sendi

daufa  ljósglætu   yfir  aS   öSru  rúmi, sama