Fíflar

						52

megin í baSstofunni. ÖSru hvoru leit kon-

an upp. Augu hennar voru döpur og rauS

af svefnleysi og gráti, en samt sofnaSi hún

ekkí. Hún horfSi svefnþrungnum augum

yfir hiá náföla og innsogna andlit mannsins

síns. Andardráttur hans var þungur og

erfiSur og sogandi hrygla fyrir brjóstinu.

Svo leit hún yfir aS hinu ráminu, þar sem

börnin þeirra sváfu. ÞaS bærSi ekkert á

þeim, og höfuS hennar hné aftur ofan í

bringuna, augun lukust aftur, en með á-

kveSnum viljakrafti hélt hún svefninum

aftur. Hún var búin aS vaka svo margar

nætur, og nú vissi hún, aS þessi hlaut aS

vera hin síðasta. Einkennin voru of glögg

á ásjónu hins deyjandi manns, til aS efast

um þaS.

Svo þetta var þá endirinn á draumum

þeirra og vonum — dauSi, dauSi, dauói!

Myrkur yfir öllu — öllu--------

Hún leit í draumórum vökunnar yfir leiS-

ina, sem þau höfSu gengiS saman. Hún

var ekki löng — aS eins sex ár. Þau höfSu

sézt í fyrsta skifti, þegar hún var tvítug, en

hann var þremur árum eldri. BæSi voru

þau efnalaus og áttu ekkert nema ástína,

sem þau báru hvort til annars, og óslitnar

framtíSarbrautir, milli fjals og fjöru, sem

voru hlaSnar og ruddar meS höndum von-

arvætta þeirra. — Eftir eitt ár voru þau

gift og farin aS búa. Hann var skáld en

ekki búmaSur.  Þau höfSu byrjaS meS sama