Fíflar

						53

sem ekkert, og eftir sex ára sambúS áttu þau

líka sama sem ekkert, nema þrjú efnileg

börn, sem juku heimilisánægjuna, en sem

bættu þó lítió fyrir búskapnum. Skortur-

inn varS því hlutskifti þeirra. Hann hafSi

aldrei veriS sterkbygSur, og klæSleysi og

kuldi, skortur á góSri og hollri næringu, að

meStöldum illum húsakynnum, og — máske

meira en nokkuð annaS — aS sjá allar fram-

tíSarvonir sínar, um aS komast áfram í

heiminum, hrynja til grunna, varS honum

þyngri byrSi, en hann fengi risió undir, og

nú var ekkert annaS eftir — ekkert — ekk-

ert — nema hinn þögli dauSi.

Hún gat ekki — vildi ekki — ásaka hann.

Hún elskaSi hann, og hann hana. Hún

skildi hann — þekti þrá hans og langanir.

Hversu oft hafSi hann ekki skemt henni

meS söngunum sínum fögru — ljóSunum

inndælu. En til þess aS búa þau til, hafSi

hann tekiS tímann frá heimilisskyldunum

— frá henni og börnunum. Hiín vissi að

aSrir átöldu hann. Þeir höfSu sagt þaS viS

hana, aS hann væri ekki til neins, því hann

kynni ekki aS bjarga sér. En þeir hinir

sömu sungu songvana hans og lásu IjóSin

hans — glöddust af þeim og skemtu sér viS

þau. Og þau voru hans vinna. — Því hafSi

hann aldrei fengiS borgun fyrir sína vinnu

eins og aSrir ? ESa var þá vinnan hans

einskis virSi ? Voru ljóSin hans, sem færðu

líf og ánægju inn á heimilin, ekki þess virSi