Fíflar

						54

aó höfundur þeirra hlyti aS minsta kost*

ekki áfellisdóm fyrir aS biía þau til — feng1

fremur hjálp en fyrirlitningu ? — En enginn

hafSi hjálpaS honum, en allir tekiS á móti

ljóSunum hans eins og einhveri-i sjálfsagSri

fórn frá honum. Henni fanst þetta ekki

vera réttlátt. Hún hafSi oft talaS um þaS

viS hann, en hann aS eins sagt, aS þeir

kynni aS sjá þaS viS sig seinna, hann gjörSi

þetta hvort sem væri fyrir sjálfan sig, af

því hann hefSi yndi af aS gjöra þaS. —

En henni fanst samt, að nágrannarnir

breyttu ekki rétt. Og nú var hann aS

deyja ! Svo þetta var þá endirinn á allra

þeirra draumum og vonum.........

Um miSnættiS lauk hann upp augunum

og vaknaSi til fulls af svefndrunganum.

„Ertu hérna ?"

,,Já, hjartaS mitt!"

,,Ertu ekki ósköp þreytt?"

,,Ó — ekki svo fjarskalega",

„HefirSu ekki sofnaS enn þá?"

„Nei".

„Ekki enn þá ! — En nú er þaS bráSum

á enda".

,,Já, eg veit þaS, elskan mín", svaraSi

hún og fór aS gráta.

,,Já, eg er aS deyja, hjartaS mitt ! Get-

urSu fyrirgefiS mér?" mælti hann í klökk-

um rómi.

,,Eg  hefi  ekkert  aS fyrírgefa þér, elsku