Fíflar

						55

vinurinn minn !" — Tárin streymdu niSur

kinnarnar.

ÞaS glitraSi tár í auga hins deyjandi

manns. Hann leit yfir baSstofuna sína litlu

og skuggalegu, sem þau höfSu í sex ár aliS

aldur sinn í. Þar var ekkert aS sjá nema

liina gömlu, beru viSi og módökka moldar-

veggi. Fátækt og örbirgS mændti þar út

úr hverju horni.

„Jú, margt og mikiS. — Eg skil þér og

börnunum ekkert eftir — ekkert — ekkert

— Guð hjálpi mér !''

Hann reyndi aS lyfta hendinni upp, en

hún var of máttfarin til þess.

„Haltu í hendina á mér, góSa, meSan eg

er aS deyja. — Svona! — 0, þetta er svo

þægilegt".

Alt í einu var eins og ljósi frá nýrri^hugs-

un brygöi fyrir í augum hins deyjandi

manns.

,,Máske — máske, ef þeir finna aS eitt-

hvaS sé variS í ljóSin mín, aó þeir sjái þér

borgiS gegnum lífiS — framvegis — það er

svo þungt........."

Hann fékk hóstakviSu og varS aS þagna.

Konan þrýsti hendi hans og hagræddi hon-

um, en sagSi ekki neitt.

Eftir litla stund. bráSi af honum aftur,

svo aó hann gat talaS.

„FærSu mér börnin — eg ætla aS kyssa

þau í seinasta sinn".

Konan   bar   börnin sofandi  til hans, og