Fíflar

						56

hinar fölu föSurvarir snertu rjóSu kinnarn-

ar óvitanna ungu.

„VeriSþiS sæl, elsku blessuS börnin mín!"

mælti hann í skjálfandi rómi, ,,0g eg vona

aS þiS fyrirgefiS honum föSur ykkar, þegar

þiS hafió vit á, þótt hann hafi gert lítiS til

að tryggja framtíS ykkar".

Hann reyndi aó renna grátvotum augum

sínum til konu sinnar, og hélt áfram :

„Þú skilur mig og hefir altaf skilió migog

fyrirgefiS mér, og eg veit, ef aS þín missir

ekki viS, þá læturSu börnin okkar skilja

þaS líka, aS þaS var bara af löngun— djúpri

meSfæddri þrá, sem eg elskaSi svo undur,

undur heitt, aS eg hugsaSi ekki betur fyrir

högum þeirra".

,,Ó, elskan mín, talaSu ekki svona. Þú

veizt aS sambúSin meS þér, þrátt fyrir alt

basliS, hefir veriS sólskinsdagar lífs míns,

og minningin um þig, og börnin mín, verSur

þaS eina í lífinu, sem eg elska. — Ó, þú mátt

ekki segja þetta", mælti hún og átti bágt

meS aS tala fyrir ekka. ,,AS eins aS mér

finst, aS þaS hafi veriS breytt ranglega viS

þig. Þú hefir gefiS öSrum þaS bezta, og

þaó eina sem þú áttir, en aldrei hlotiS laun,

heldur tómt vanþakklæti. Og svo verSurSu

aS deyja frá mér svona ungur".

Hún lagSi tárvotan vangann upp aS kinn

hans á koddanum og kysti hann.

,,Ó, hjartáS mitt, hjartaS mitt!" hvíslaSi

hann.   frekar  en   hann segSi þaS upphátt.