57 Hann fann aS hann átti ekki eftir nema lít- inn tíma ólifaSan, og hann mælti lágt og meS andhvílduin : „Sumir menn hljóta laun verka sinna frá samtíSarmönnum sínum, aSrir ekki, og sum- ir viróast eiga lítil laun skilin. — En eg hefi hlotiS mín laun. Ast þín, sem altaf hefir veriS söm og jöfn, þótt þig hafi brostiS mín vegna, og hin djúpa unaðsfró, sem hefir gagntekiS sálu mína, þegar eg hefi dvalið á vorlöndunum dýrSlegu — hjá hinum yndis- fögru myndum náttúrunnar — umkringdur töfrahljómi lífsins--------alt þetta hefir fylt anda minn síungum og lifandi krafti, og er mér meiri laun en alt annað í veröldinni".— ,, Eg hefi elskaS, og eg hefi sungiS um þaS, sem eg hefi elskaS. — Betra getur líf þetta ekki gefiS.--------Og alt hefSi fariS vel, ef eg hefSi ekki veriS svona fátækur. — Eg vissi altaf, aS eg yrSi ónýtur bóndi, en eg elskaSi fegurS dalsins, og svo vildi eg vera hér. — Ó, hann er svo fagur, þegar voriS og sumariS brosir ! — Og hann var tignarlegur á haustin og veturna. — Jafnvel þegarstór- hríSarnar geisuSu, eins og núna, þá fanst mér hann töfra mig með mikilleik sínum, — — en þegar heilsan fór aS bila og vonirnar smá-dóu hver af annari, þá varð haustiS dapurt og veturinn dimmur, — þá fanst mér dalurinn vera kveljandi þröngur og kald- ur". — „Frá barnæsku dreymdi mig þaS eitt, aS
Beinir tenglar