Fíflar

						59

kemur. — Ó, þaS er svo fagurt! — Eg sé

þaó aldrei framar. — En þaS er svo gott aS

deyja hjá þér. — Þeir eiga bágt, sem deyja

einir. — LegSu   lófann   á  hina  kinnina. —

Svona. — Nú   er   eg  ánægSur.  ......Vertu

sæl, elskan mín — æfinlega sæl........."

HöfuSiS hné máttlaust á koddann. Hann

var dáinn.

III.

,,Já, þaS var aS búast viS, aó svona færi

fyrir honum", sögSu hinir bændurnir.

„Aumingja konan hans ! AS þaS skyldi

þurfa aS liggja fyrir henni, aS lenda saman

viS þennan ræfil, og eiga þessi börn meS

honum ! Nú verSa þau að fara á sveitina,

veslingarnir ! — Já, þvílíkur þó ólánsbjálfi

og ónytjungur sem hann var!" —

„Honum hefSi verió betra aS þræla eins

°é eg gel"ii þá hefSi hann ekki þurft aS

drepast úr hor þetta áriS", sagSi fátæki

bóndinn.

,,Ef hann hefSi bara haft vit á því, aS

byrja ekki búskapinn fyrri en hann var bú-

inn aS næla dálitlu saman, eins og eg gerSi,

þá hefoi ekki fariS svona", sagSi ríki bónd-

inn.

,,Hann vantaSi hyggindi sem í hag koma.

Hef Si hann kunnaS aS beita viti sínu á þann

hátt, sem eg kann, þá hefSi alt fariS vel",

sagói gáfaSi bóadinn.

,, ,Sá, sem ekki vill vinna, á ekki heldur