60 mat aS fá', og þaS lifir enginn í þessari ver- öld á eintómum sönglanda; eSa svo virSist mér", sagSí heimski hóndinn. En allir sungu þeir ljóS skáldsins og kendu þau öSrum. Ekkjan hans fór í vinnumensku meS yngsta barniS sitt. Hin tvö voru alin upp á hreppnum og voru niSursetníngar þar í dalnum. En ljóS skáldsins bárust mann frá manni. Fyrst í næstu sveitir, og svo sýslu úr sýslu, unz þau voru lærS og sungin um alt landiS. Svo tók bóka-útgefandi nokkur sig til og safnaði öllum kvæðunum saman, og bjó til bók úr þeim. Hann gat þess í formála fyrir bókinni, hve mikil laSandi list og unaSur væri f ólgin í kvæSum þessa skálds, en þaS hefSi sýnt sig á honum sem fleirum í lifanda lífi, aS það er sitt hvaS, gæfa og gjörfuleiki. Og bókin var keypt og lesin og hlaut hvers manns lof, og útgefandinn fékk ekki einung- is borgaSan kostnaSinn, heldur talsverSan ágóSa, sem hann stakk í vasa sinn. Nú þótti bændunum i dalnum heiSur aS því, aS skáldiS hefSi lifaS og dáiS meSal þeirra. „Hann er orSinn frægur maSur, og frægð hans er okkar frægS. ÞaS er upphefS fyrir dalinn aS hafa átt slíkan mann", sögSu þeir. „ViS hefSum nú kanske átt aS hjálpa hon- um eitthvaS, meSan hann lifði, en hann baó
Beinir tenglar