„ Okkur hefur tekist að halda í horfinu - en aðeins með þvi að vera stöðugt með hnefann á lofti og hóta hörðu." (Ljósm. Sjómanna- dagsblaðið/Björn Pálsson.) 'iljum gjarna að menn komi og skammi okkur - við erum ekkert brothættir hérna!" „Birgir Björgvinsson gjaldkeri Sjómannafélags Reykjavíkur segir frá ýmsu sem á daga hans hefur drifið og heggur á bæði borð þegar kjaramálin ber á góma". Birgir Björgvinsson hefur setið i stjórn Sjómannafélags Reykjavíkur íþrettán ár - lengst af sem varagjaldkeri en var kjörinn aðalgjaldkeri á sl. ári. Hann hefur verið fastur starfimaður félagsins sl. þrjú ár og er þvi nákunnugur öllum þeim mörgu sem regiulega lita við á skrifstofunni. En þrátt fyrir svo langa setu í stjórn eru tengsl hans við félagið eldri, því hann hyrjaði að taka þátt í félagsstarfinu um 1970. Einboðið var aS fara fram á að eiga viðtal við hann í tilefni af stórafmæli Sjómannafélagsins semfyrir dyrum stendur. - Birgir var til sjós þar tilfyrir aðeins þremur árum og segist ekki enn vera búinn að átta sig á breytingunni - „enda átti égaldrei von á að ég &tti eftir að sitja daginn langan við skrifborð og yfirfara reikninga" segir hann. En maður sem er svo nýkominn af „vígvellinum "fer ekki i neinar grafgötur um það sem er að gerast meðal félaga sinna. Sjómannafélag Reykjavíkur hefur að undanfórnu staðið i ströngu og umbúðalaust tungutak Birgis verður ekki misskilið af viðsemjendum við samningaborðin. Baráttumálin ber líka að sjálfsögðu á góma í viðtalinu hér á eftir, þótt Jyrst spyrjum víð Birgi um uppruna hans og langan sjómannsferil. „Ég er fæddur á Isafirði þann 30. júní 1939 og þar átti ég heima fyrstu níu ár ævinnar" segir Birgir. „Faðir minn var Björgvin Pálsson skipstjóri, fæddur á Hellissandi en fluttist vestur og var lengi skipstjóri á Valdísinni og fleiri af „Dísunum" vestra á sínum tíma. Móðir mín, Jóhanna Jónasdóttir, var hinsvegar fædd og uppalin á Isafirði. En níu ára missti ég föður minn og móðir mín flutti til Reykjavíkur með okkur börnin, en við vorum fimm." Fékk fyrsta skipsplássið tólf ára „Ég mun hafa verið aðeins tólf á ára þegar segja má á að ég hafi byrjað sjó- mennskuferilinn - rétt skriðinn upp úr barnaskólanum: Atvikaðist það svo ao fyrir góðra manna orð fékk ég stan sem messagutti á gömlu Esju og þótt það stæði ekki nema í nokkra mánuði má segja að ég hafi verið viðloðand1 sjóinn upp frá því, eða eftir að ég hafo1 klárað þetta vanalega skyldunám. A árunum eftir 1955 var ég á netum a vertíðarbátum sem reru frá Suður- nesjum og Reykjavík og í milli var eg á síld og um tíma í landi. Þá fór eg með gamla Ægi í síldarleit - og má víst segja að það hafi verið hálfgert flökt a manni á þessum árum. Árið 1958 var ég á Maríu Júlíu ' fyrsta „Þorskastríðinu" og mun eg segja þér eitthvað frá þeim „hasar" her rétt á eftir. Ári síðar réði ég mig tii Eimskip í tvö ár en fór þá í „slorið" að 34 SJÓMANNADAGSBLAgl^
Beinir tenglar