nýju og var á ýmsum bátum. Ég réðst til Ríkisskip á gömlu Esju 1960-1964 °g leysti þar af sem bátsmaður. Þá tók Vlð fimm ára tímabil sem ég vann í landi en 1969 réði ég mig enn til timskip. Loks þá má segja að tekið han að gróa um mig, því hjá Eimskip Var ég allt til ársins 1992 - eða í 23 ár °g um helming þessa tíma var ég batsmaður um borð í skipunum. Þar með hef ég víst rakið fyrir þér sjó- •erðasöguna í mjög stórum dráttum." ' sjóhernaði á Maríu Júlíu »Ems og ég sagði var það árið 1958 að eg gerðist háseti á Maríu Júlíu, en landhelgin var færð út í 12 mílur þann 1 l L- september þá um haustið. Skipstjóri a Maríu Júlíu var þá Lárus °rsteinsson, og hann var nú enginn aukvisi, get ég sagt þér. I minningunni Var þetta feikna skemmtilegur tími, erida menn ungir og frískir. Vlð vorum mest í þokunni fyrir aust- an og þetta var stöðugur fautaslagur nJa okkur á Maríu Júlíu. Eiríkur "^stófersson var þá vanalega víðsfjarri a Þór og átti mikið friðsælli daga. Við a Maríu Júlíu tókum fyrsta togarann, eri hann var Northem Foam. Við nerðum getað farið með hann þegar í stað inn til Norðfjarðar hefði ekki skeyti komið frá Eiríki um að við skyldum bíða. Varð það til þess að við Wum í eina átta klukkutíma þar til 0r kom og með honum breskt her- skip. Fóru þá menn af Þór og Maríu JUliu um borð í togarann - en í sama K'l" í 111 komu herskipsmenn og tóku þá til anga. (Þeim var seinna skotið í land á J°rgunarbáti við Reykjanes eins og frægtvarð). n þegar þarna var komið sögu fórum 10 að öðrum togara - en þegar við °mum upp að honum ráku þeir ) rnkarl út um lensportið. Járnkarlinn gekk inn í skrokkinn á Maríu Júlíu, em var tréskip, og vorum við þar með &.¦ stlr við togarann! Mér ásamt stýri- manninum var skipað að hlaupa um borð í togarann, en þar tók þrjátíu manna áhöfn hans á móti okkur með höggum og barsmíðum og var ég sleginn með róp í andlitið, svo ekki var um annað að gera en hörfa. Karlarnir á togaranum voru allir augafullir og létu eins og vitfirringar. Einn þeirra leysti niður um sig, settist á borð- stokkinn hjá okkur og skeit á þilfarið! En harður karl var Lárus Þorsteinsson og ég held að sú hafi verið ástæða þess að hann var látinn fara frá Gæslunni. Eitt sinn komum við upp að togara og Lárus stóð í brúnni við opinn glugga. Karlarnir á togaranum gripu spúlinn og sprautuðu beint framan í hann og ætluðu víst að hafa gaman af við- brögðum hans. En Lárus hreyfði sig ekki úr glugganum hvernig sem þeir sprautuðu - og loks gáfust þeir upp. Þetta var honum líkt. Við höfðum að venju að sigla upp að togurunum og kalla til þeirra í gjallar- horn að þeir væru innan íslenskrar landhelgi. Um þær mundir var stýri- maður hjá okkur maður sem kallaður var „Gvendur Kína" (ég veit ekki af hverju). Eitt sinn komum við að tog- ara og köllum yfir til hans þessa vanalegu tilkynningu og kom skip- stjórinn í svip fram í brúargluggann. Greip þá Gvendur gjallarhornið og orgaði: „Talaðu við okkur íslensku, helv... fíflið þitt!" Hafði hann þá þekkt skipstjórann sem var íslendingur. Urðu viðbrögð þessa íslenska skip- stjóra þau að hann baðst afsökunar, kvaðst aðeins hafa orðið að hlýða skipunum - og sigldí út úr landhelg- inni með það sama. Harka Lárusar gerði það að verkum að bresku togaraskipstjóramir voru afar hræddir við okkur og gerðust mjög taugaveiklaðir. Kom fyrir þegar við lágum í þoku inni á Loðmundarfirði að við heyrðum tog- arana kalla í herskipin og biðja um hjálp - því María Júlía væri að koma! Já, þetta voru skemmtilegir tímar." í 17 ár á sömu „rútunni" „Ég gat þess í upptalningunni hér að ofan að ég var samfellt í 23 ár hjá Eimskip (en 25 ár alls) og á svo löngum tíma fór ekki hjá að ég kynnt- ist mörgum af skipum félagsins. Fyrst lá leiðin á Fjallfoss og þá á Gljáfoss, Dettifoss, Alafoss, Laxfoss og Selfoss. Síðasta plássið mitt hjá Eimskip var svo um borð í nýja Laxfossi, en ég var í áhöfninni sem sótti hann til Júgóslavíu, þótt hann væri smíðaður á Italíu. Þótt yfirleitt væru það indælis- drengir sem ég sigldi með þá kunni ég best við mig á nýja Laxfossi: Þar voru úrvalsmenn í hvefju rúmi. Við vorum dálítið öfundaðir sem vorum um borð í Laxfossi, því bæði var skipið glæsilegt og „rúturnar" þægilegar - aðeins hálfur mánuður - en við sigldum mest til Englands, Belgíu, Þýskalands og Hollands. Eg var annars svo lánsamur að vera á þessari „rútu" í 17 ár og vorum við kallaðir „gulldrengimir" af félögum okkar í Eimskipafélags- flotanum. Mér féll farmennskan vel, því alltaf var eitthvað að gerast og ef ég á að rifja upp eitthvað sem mér er minnis- stæðara en annað vefst mér tunga um tönn. Það er af svo mörgu að taka - bæði ánægjulegu og stundum rauna- legu. Tveir sorgaratburðir „En eins og gengur situr þó sumt fast- ar í manni en annað og þá einkum það raunalega. Eg mun nú nefna tvö slík dæmi: Eitt sinn lést maður með sviplegum hætti um borð hjá okkur á Laxfossi og það atvik hefur alltaf leitað á mig. Þetta gerðist með þeim hætti að við vorum að koma í höfn og biðum eftir lósinum, en á skipinu var vökva- drifin hurð sem lósinum var hleypt inn um. Ungur maður, sem var í sinni fyrstu ferð, var sendur til að taka á móti honum. Eg hafði farið með honum um skipið í upphafi ferðar- -^MANNADAGSBLAÐIÐ 35
Beinir tenglar