ekki um en henti mér flötum við spilið tynr aftan mig og ríghélt mér í það. ^h fylltist vitaskuld af grængolandi sjo og leið drjúg stund áður en fjaraði ofan af mér... En hvað heldurðu að kokkurinn hafi gert? Þeir voru að orða inni í messanum og þangað fór kksi og segir við strákana - um leið g nann tók diskinn minn af borðinu: "fiann Biggi kemur ekkert að borða!" Að þessu var lengí hlegið. Þessi kokkur, sem kallaður er Tobbi, er á ykjafossi núna og sendi ég honum °estu kveðju ef hann les þetta." A mörkum lífs og dauða í Hamborg »Það fylgir Ifg farmannsins að leiðir hans liggja til ólíkra landa og borga og Par getur margt gerst, ekki síður en m borð. Varð ég fyrir slæmri reynslu af því árið 1980, en ég var þá á Ála- °ssi og vorum við staddir í Hamborg. Petta var fyrir hádegi og ég hafði gengið inn á lítinn bar og skipt hund- j-ad marka seðli í mynt, því ég hugðist ^ringja til íslands í símasjálfsala. En Pegar ég er að láta myntina í sjálf- a'ann er bankað í bakið á mér og ég y mér við: Þar eru þá komnir tveir enn og veit ég ekki fyrr af en sparkað er svo heiftarlega í klofið á mér að mér kolsortnar fyrir augum. Eitthvað ugðist ég berja frá mér en hafði misst an mátt. Ég fann að þessir náungar ru rarnir að gramsa í vösum mínum en sa í sama bili að lögregluþjóna bar • Pegar þeir tóku að stumra yfir mér >dceland" og nafnið á skipinu það lna sem ég gat stunið upp. Þar með steinleið yfir mig. egar ég rankaði við mér stóð yfir mér Pyskur læknir og ég var tengdur við joida af slöngum og tækjum. Þessi a:knir var ekkert að skafa utan af því Pegar hann sá að ég var kominn til eðvitundar en sagði: „Heyrðu, ef þú rur þetta af tvo næstu sólarhringana untu lifa þetta af." Ég komst nú að því að blaðran í mér hafði sprungið og hefcíi lögregluna ekki borið svo skjótt að hefði ég látið lífið þarna. Ég hafði verið skorinn upp um leið og ég kom á spítalann og hafði verið án með- vitundar á þriðja sólarhring þegar ég vaknaði. En þessi spítali var það versta sláturhús af sjúkrahúsi að vera sem ég hef séð, enda var hann víst ætlaður rónum og flækingum borgarinnar. Hafði það orðið mér til happs að yfirlæknirinn var á vakt þegar ég kom inn, því aðrir læknar þarna voru ekki traustvekjandi. Ég sá að þeir kunnu ekki einu sinni að taka blóðsýni. Var það líka yfir- læknirinn sem framkvæmdi upp- skurðinn. Á þessu sjúkrahúsi lá ég nú í þrjár vikur og varð ekki var við neinn kunnugan fyrstu vikuna né heyrði ég að nokkur hefði spurst fyrir um mig. En konan mín frétti auðvitað að ég lægi slasaður úti og reyndi að ná sam- bandi við spítalann, en án árangurs. Var það loks þegar hún sneri sér til læknis hér heima sem þegar hringdi til Hamborgar að upplýsingar um mig fengust. Urðu þá skjót umskipti á aðbúnaði mínum og get ég ekki annað sagt en að nú var tekið að stjana við mig eins og konungborna persónu. Eftir nokkurn tíma var ég orðinn svo hress að hægt var að senda mig heim og lauk þar með einhverri óskemmti- legustu reynslu sem ég hef orðið fyrir." Baráttan fyrir íslenskri áhöfn á á farskipaflotanum „En nú er rétt að við hverfum frá á því að ræða um ævihlaup mitt og ýmsar minningar, góðar sem slæmar, og snúum okkur að málefnum sjó- mannstéttarinnar. Vil ég þá á nefna tvö stórmál öðrum fremur og snertir annað farmenn en hitt fiskimenn: Hvað farmennina snertir á ég við baráttuna fyrir því að að halda okkar mönnum um borð í okkar íslensku farskipum, en hvað fiskimennina varðar að þeir fái að selja aflann á mörkuðum fyrir það verð sem þeim ber að fá. Farmannastéttin hefur sem allir vita átt undir högg að sækja vegna breytt- rar flutningatækni, sem veldur því að skipin eru nú færri en stærri. Hjá Eimskip voru skipin 24 fyrir tíu árum en nú eru þau aðeins 11. En um leið og farmönnum stórfækkar með þessari þróun hefur verið fast knúið á um að koma um borð þessu ódýra vinnuafli - útlendingunum. Um það hefur staðið eilíft stríð og miklu lengra og harðara en menn almennt gera sér grein fyrir. Ég held að við hjá Sjómannafélaginu séum eina stéttar- félagið sem rækilega höfum látið frá okkur heyra vegna þessara mála. Okkur hefur tekist að halda sæmilega í horfinu - en aðeins með því að vera alltaf með hnefann á lofti og hóta hörðu. „Oskabarnið" - Eimskip, mannar þó sem betur fer öll sín skip með íslenskum áhöfnum og er það vel - enda eiga þeir að sjá sóma sinn í því. Hið sama verður því miður ekki sagt um öll önnur skipafélög og gegn þeim beitum við okkur eftir mætti." Erum ekki í neinu uppáhaldi hjá mörgum útgerðarmönnum „Þá er komið að hinu stórmálinu, fiskimönnunum og markaðsmálunum í fiskiríinu, eins og ég sagði. Koma verður þeirri skipan á að fiskurinn sé seldur á fiskmörkuðum og menn beri það úr býtum sem þeir eiga að fá. Utgerðir sem bæði hafa skipin og fiskvinnsluna greiða hvergi nærri það verð fyrir fiskinn sem ætti að vera og á þeim málum verður að taka. Þar duga engin silkivettlingatök. Við hjá þessu félagi teljum að of vægt hafi verið farið í sakirnar fram til þessa, enda erum við víst ekki í neinu uppáhaldi hjá þeim útgerðarmönnum sem hér er við að eiga og þeim hjá VSI. Sjálfur hef ég ekki talað við þessa menn á neinum ^Mannadagsblaðið 37
Beinir tenglar