„diplómata"-nótum heldur sagt það sem mér býr í brjósti á góðu og gildu sjómannamáli. Verður þá að hafa þótt sumum svíði það." Fiskimenn eru nú loks að koma til liðs við okkur „En ég vil nefna að í þessari baráttu er það okkur geysilegur styrkur að sú breyting hefur átt sér stað að fiski- menn eru farnir að leggja leið sína hingað til okkar á skrifstofuna í miklu ríkara mæli en var. Þar ræður atvinnu- ástandið að vísu talsverðu, en breyt- ingin er stórkostlegt fagnaðarefni eftir sem áður. Hún er merki um að fiski- mennirnir - sem héldu sig alltaf miklu fjær félaginu en til dæmis farmenn og aðrir - séu loks að koma með okkur. Við það styrkist félagið óumræðilega mikið. Ég man það frá því er ég var sjálfur á fiskibátunum að menn voru ódegir við að rífa kjaft í messanum og skamma Sjómannafélagið fyrir aðgerðaleysi - en létu félagið aldrei frá sér heyra. Þeir steinþögnuðu eftir að þeir komu upp úr messanum eða lúkarnum. En hvernig áttu menn hjá Sjómanna- félaginu að gera eitthvað í málum sem þeir aldrei heyrðu af?!" Samstaðan meiri meðal farmanna „Á því leikur enginn vafi að útgerðar- menn hafa notfært sér erfitt atvinnu- ástand og sagt við þá sem óánægðir eru að þeir skuli þá bara taka pokann sinn og fara annað. Þetta hefur sérstaklega átt við um fiskiskipa- flotann, því hver svo sem ástæðan er hefur samstaða fiskimanna aldrei verið jafn sterk og farmanna. Væri brotið á manni á farskipi og maður héðan frá félaginu fór um borð í skipið, mátti reiða sig á að allir lögðu undir eins niður vinnu uns leiðrétting fékkst. En á fiskiskipunum hefur þetta ekki reynst jafn auðvelt. Fiskimennirnir eru einhvem veginn miklu meira undir hamrinum og tregari til aðgerða. Kannski grunar okkur hver skýringin er, en ég læt hjá líða að tíunda þær grunsemdir. En vonandi kemur að því að fiskimenn skilji að það er einmitt samheldnin sem yfirvinnur allt. Þær vonir styrkjast eftir því sem fleiri af þeim leggja leið sína til okkar - segi okkur af högum sínum og skammi okkur! Við erum ekkert brothættir hérna!" Samstaða fískimanna og farmanna „Sem kunnugt er þá skiptist Sjómannafélag Reyjavíkur í farmanna- deild og fiskimannadeild og þær halda fundi hvor í sínu lagi um áramót. En í rauninni eru baráttumálin svo keimlík að ég vil að deildirnar hittist á sameiginlegum fundum og menn kynnist högum hver annarra. Til dæmis halda margir fiskimenn að störfin á frögturunum séu ekkert annað en dútl - en raunin er sú að þar er síst minna púlað en á fiskiríinu! Sem betur fer eru farmenn og fiski- menn farnir að kynnast dálítið hér á skrifstofunni, en ég vil að þeir sameini kraftana betur og af alvöru - því þetta er allt hörkulið... Ég vil minna á að það voru fragtaramenn sem eitt sinn leystu togaraverkfall með því að hóta samúðarverkfalli. Þar með var höggvið á hnútinn! Slíka samtöðu vil ég sjá aukast og verða varanlega." Hjá Sjómannafélaginu þiggjum við sömu laun og félagsmenn okkar „Ég ligg ekki á þeirri skoðun minni að verkalýðsforystan hér á landi sé að miklum hluta liðónýt. Það gengur ekki að menn sem þiggja þrjú- til fjögur hundruð þúsund krónur í laun séu málsvarar manna með hundrað þúsund króna laun. Sem betur fer hefur því verið svo háttað hér hjá Sjómannafélaginu að við erum á sömu launum og strákamir á skipunum - þar á meðal ég. Þannig varðveita Birgir Björgvinsson: „Vonandi kemur dO þvi að fiskimenn skilji að það er einmw samheldnin sem yfirvinnur allt," (Ljósffl- Sjómannadagsblaðið/Björn Pálsson). menn tilfinninguna fyrir þeim kjörum sem félagsmennirnir búa við. Þá er eg andvígur því að menn sem starfa að verkalýðsmálum fari að skipta sér ai pólitík. Þá er farið að þrýsta á þá ai ýmsum aðilum og mikil hætta er á aö þeir geri sér ekki grein fyrir því sjálfix Þetta hef ég sagt við okkar menn hér og þegar Ögmundur Jónasson heldut að hann berjist betur fyrir BSRB a Alþingi en utan þess, þá held ég að hann sé á villigötum. Mér hefur sjálf' um boðist að taka sæti á lista í póli' tískum flokki en hafnað því með ölln vegna þessarar sannfæringar minnar. Kannski er ég grimmari í skoðunum hvað þetta varðar en sumir félagar mínir, og má vera að það sé vegna þess hve skammur tími er frá því er ég var sjálfur á sjónum. En frá þessu hvika ég ekki." „Að lokum vil ég aðeins ítreka við féli aga mína að þeir láti sjá sig hér á skrii' stofunni sem mest og oftast og seg' hug sinn. Að svo mæltu færi ég þeim árnaðaróskir og baráttukveðjur okkar starfsmanna í tilefni af 80 ára afmam félags þeirra - og vona að þeir gleym1 aldrei að félagið er fyrst og fremst þeir sjálfir." Atli Magnússon 38 SJ ÓMANN ADAGSBLAÐlg.
Beinir tenglar