Ungur maður hleypir heim- draganum „Eins og ég sagði hófst sjómennskufer- ill minn þegar ég var 13 ára. Þá réði ég mig á bát úr Innri Njarðvíkinni sem Keilir hét og var ég hjá þeim uppundir ár. Mig minnir að hann hafi verið mældur 15 tonn. I honum var feik- namikil vél og við stunduðum línu og snurvoð — en því miður var aflinn hreint og beint enginn. Ég réði mig því þessu næst til Magnúsar í Höskuldarkoti en hann var með bát í Ytri Njarðvík sem Freyja hét. Við stunduðum reknet og snurvoð og þetta gekk vel og var gott að vera með Magnúsi. Loks er það 1939 að ég ræð mig á tog- arann Venus og hleypti ég þá heim- draganum að fullu, því skipið var gert út frá Hafnarfirði. Skipstjórinn var Vilhjálmur Árnason. Lífið um borð var með þeim hætti að það þýðir ekki að segja ungum mönnum núna frá því, því ég stundaði sjó það lengi að ég komst á skuttogarana. Strákarnir á skuttogurunum sögðu að ég skyldi ekki vera að þessari bölvaðri lygi - enginn mundi láta bjóða sér slíkt strit. Eg var þá ekki að ræða þetta við þá meira þar sem það gagnaði ekkert. Við stóðum alltaf tólf tíma og ef híft var á matmálstímum vorum við látnir standa meðan hinir borðuðu. En enginn lét á öðru bera en að þeir væru ánægðir með þetta." Ellefu reknir eftir einn túr „Menn reyndu líka að halda í plássið sitt á þessum árum því aldrei voru færri en tveir reknir eftir hvern túr ~ og einu sinni man ég að ellefu voru látnir fara! Menn unnu líka eins og skepnur og ég hélt alltaf að hver túr yrði minn síðasti. Þegar ég kom af vakt megnaði ég ekki meira en fara úr stígvélunum og fleygja mér svo upp í kojuna í öllu göslinu. Vélbáturinn Keilir. Vilhjálmur var ágætur skipstjóri. Hann sagði ekki mikið enda fannst mönnum að ef hann hóstaði ættu menn von á að fá hníf í sig. Svona voru karlarnir hræddir við hann. Hann var slíkur persónuleiki en úrræða- og raungóður maður samt. Áhöfnin í saltfisktúrunum var yfir þrjátíu manns og helst fiskuðum við á þessum hefðbundnu slóðum, hér á bönkunum og á Halanum. Og það var nóg að starfa því aldrei sást í fjalirnar hjá honum Vilhjálmi. Alltaf mok. Á Venusi var ég í eitt ár, en þá fékk ég guluna og varð að fara í land. Gulan er 'tth*" JLH1 4 f ~ -. Mffl! L - — I^FV'—^Bjuiyl vM íL k, '** H 'TjM wp „Þegar ég kom af vakt megnaði ég ekki meira en að fara úr stígvélunum ogfleygja mér uppi kojuna í öllu göslinu. " andstyggðarsjúkdómur og get ég ekki lýst henni betur en svo að maður varð eins og Kínverji í framan - varð heiðgulur og svo tók að falla af manni hreistur. Á meðan ég lá veikur var eg heima hjá mömmu en hún bjó j Reykjavík og vann í skógerð. Annars sá ég fyrir henni að mestu meðan eg var á togurunum." Siglingar á stríðsárum „Næst réð ég mig á togarann Helgafel' og mun það hafa verið 1942- Skipstjórinn var Þórður Hjörleifsson- Á Helgafellinu var ég í fimm ár og sigldi oftsinnis á stríðsárunum — fyrst til Fleetwood en síðan til Grimsby og Hull. Ekki urðum við mikið varir við stríðsátökin, helst var það tundut' dufladraslið. Við fórum inn tlj Scrapster og fengum þar kort til þesS að sigla eftir síðasta spölinn í fylg" með korvettum. Einu sinni lágum við í fjóra daga í Grimsby meðan viö vorum að bíða eftir skipalest og þaðaO sáum við til tundurduflaslæðaranna- Drullugusurnar þeyttust hátt í 1°^ upp þegar duflin sprungu. Einu sinni vorum við að næturlagi ' skipalest og vorum komnir á móts viö Aberdeen þegar vart varð við flugvélaí' Þá varð allt skyndilega bjart eins og um dag og skipti engum togum a^ 44 SJÓMANNADAGSBLAÐl^
Beinir tenglar