skipin tvístruðust í allar áttir. En senn °ar enskar flugvélar að og við urðum Vltni að því þegar tvær flugvélar fóru í sjoinn, önnur rakleitt niður og endaði 1 blossa en hin spannst einhvern veg- 'nn niður. Ekki veit ég hverrar þjóðar vélarnar voru. Eftir þetta varð allt kyrrt og spakt. Vlð strákarnir vorum alveg óttalausir í pessum siglingum, enda höfðum við ekkert inngrip í þetta helvíti. Eldri ^ennirnir óttuðust þetta meir og við tokum eftir að þeim leið oft illa og attu erfitt með svefn. Hverri smugu varð að loka svo ekki sæist ljós og a"eins ofurlítil glæta fékk að skína á ^ornpásinn. Það var allt og sumt. En •^anni þótti gaman að þessu meðan tnaður var ungur. Vistin var enda góð a Helgafellinu og í þessi fimm ár ^ornu aðeins tveir nýir menn um °orð. Árslaun mín á stríðsárunum voru um 45 þúsund krónur og hefði e§ getað keypt fimm einbýlishús fyrir Pa upphæð. Því var ekki að undra að "^enn tolldu í vistinni. ^ þessum árum var ekki um að ræða Qein lög sem skylduðu skipin til þess a° vera a.m.k. sólarhring í landi. Oft k°mum við á Helgafellinu með kjaft- ^Ut skip klukkan sex að kvöldi og ^ukkan átta var farið út á nv! Samt var alltaf stoppað 1 sólarhring eftir hverja J'gíingu. Það þótti mikill lúxus." 1 stórvidrum "^g minnist tveggja stór- löta sérstaklega frá þess- Uttl árum. Annað skiptið Vat árið 1944 meðan ég var a ^íelgafellinu. Við vorum 1 a Hala og við komumst eJíki uppaf Halanum í tvo e°a þrjá daga. Þá brotnaði !t ofan af skipinu sem bfotnað gat. Það var n°kkuð skiptið var meðan ég var á honum Venusi. Við vorum á leið fyrir Breiðubugtina þann 2. desember 1941 með fullt skip og á heimleið. Á undan okkur var togarinn Sviði. Þeir Vilhjálmur skipstjóri okkar og Guðjón Guðmundsson skipstjóri á Sviða voru miklir vinir og töluðu oft saman í tal- stöðina. Eg var við stýrið í eitt skiptið meðan þeir ræða saman og að samtal- inu loknu kemur Vilhjálmur fram í brúna og segir við okkur: „Ja, það verður djúpt á einhverjum í nótt þegar hann Venus er svona." Við sáum nefnilega ekki í hvalbakinn nema ein- stöku sinnum. Og þetta reyndust spádómsorð því Sviði kom aldrei fram og fórst þarna." Skemmtilegir dagar „Eftir stríðið lá leiðin á síld og þá á togara aftur. En svo réði ég mig um borð í Guðrúnu hjá Jóni í Görðunum og var hjá honum í fimm eða sex vertíðir. Jón var mikill aflamaður. Við vorum með 36 net og minnist ég þess að fyrstu vertíðina sem ég var með honum fengum við yfir 400 tonn á tveimur mánuðum. Eftir að ég fór frá Jóni lá leiðin til Magnúsar Grímssonar á Sæborgu og með honum var ég í ein tíu eða tólf ár. Nei, það þýðir ekki að spyrja mig um ártöl, því þeim er ég löngu búinn að gleyma. En báðir voru þeir Jón og Magnús afburðaskemmtilegir menn að vera með, grínaktugir og opnir. Þar var nú ekki fylunni fyrir að fara um borð. I endurminningunni er mikil birta yfir þessum dögum. Alltaf var eitthvað skemmtilegt að gerast: Magnús Grímsson var með eindæmum hræddur við rottur og sérstaklega man ég eftir atviki á Sæborginni sem því tengdist. Við vorum að koma fyrir Bjarg á suðurleið og höfðum uppi seglið svo báturinn, sem var rúmlega 20 lestir, ylti ekki eins mikið. En toppljósið var svo skært að það blindaði svartfuglinn sem var að fljúga þarna — hann flaug á seglið og datt niður á dekkið. Og rétt áður en ég fer niður af vaktinni sé ég hvar einn fuglinn hendist niður í lúkarinn. Brátt kemur maður og leysir mig af og ég fer niður að ræsa Magnús. Svo háttaði til þarna um borð að tal- stöðin var fremst í lúkarnum og var henni komið þar fyrir í einni kojunni. Magnús fer fram úr og sest hjá tal- stöðinni og byrjar að fikta eitthvað við hana, enn berfættur. Allt í einu sé ég gat. hörð raun. Hitt Togarinn Heígafell. Á honum sigldi Halldór bíl stríðsárin. ^ÖMANNADAGSBLAÐID 45
Beinir tenglar