hvernig hann náfölnar og hrópar um leið og hann kippir upp fbtunum: „Guð almáttugur hjálpi mér!" Ég starði á hann alveg undrandi og senn kom í ljós að það var þá svartfuglinn sem hlaupið hafði yfir fæturnar á honum og hann taldi að væri rotta. Oft var hlegið að þessu atviki, en aldrei hef ég skilið hvernig svo stór og sterkur maður gat hræðst jafn lítið kvikindi og rottu." Innan línu „Oft fékkst góður afli við Þormóðsskerið og hart sótt þangað. Við fengum stundum 180 og upp í 220 stykki í net. Ekkert var þó að koma þessu upp í bátinn en gamanið kárnaði þegar koma átti þessu í land. Tínt var úr lest upp á dekk, af dekki upp á bryggju og af bryggju upp á bíl - og þessi fiskur var ekki nein kóð - stór og vænn." Þegar ég var með Magnúsi fiskuðum við mikið við Eldeyna því þar var enginn kunnugri en hann og þar aust- ur með ströndinni. Magnús átti til að bregða sér „inn fyrir línu" og man ég eftir því þegar við eitt sinn ætluðum að fara að kasta út af Melnum við Vestmannaeyjar að við sjáum hvar varðskipið kemur. Skipstjórinn var Sigurður Árnason og hann stoppar og kallar yfir til okkar: „Þú ætlar þó ekki að fara að kasta hérna Magnús?" „Nei, það get ég guðsvarið," ansar Magnús, „því ég veit vel að ég er í landhelgi." Segir þá Sigurður: „Þú lýgur alltaf að mér Magnús, nema hvað að einu sinni trúði ég þér. Ég hitti þig niðri á Granda og þú varst hífaður og sagðir mér þá að þú værir alltaf í landhelgi. I það skipti trúði ég þér." En Magnús lét sér hvergi bregða: „Vertu ekki með þessa vitleysu, Sigurður. Haltu bara áfram austur því ég er alveg viss um að Vestmannaeyingarnir eru allir inni á Víkinni núna!" Hinn gat ekki annað en hlegið, setti á fulla ferð og fór aust- 46 ur. En ekki var hann fyrr horfinn en við köstuðum! Það var merkilegt með hann Magnús hve glöggur hann var að þekkja varðskipin þótt í myrkri væri og þau langt í burtu. Einu sinni spurði ég hann að því hvernig hann gæti þetta. „Nú, sjáðu ljósin á honum þessum," svarar Magnús þá. „Taktu eftir stýringunni." Hann var með þetta alveg á hreinu. Einu sinni vorum við úti af Dýrafirði þegar Magnús segir: „Nú, hífið þið strax! Það er að koma varðskip." Við sjáum raunar að það er að koma eitthvert skip út úr Isa- fjarðardjúpinu og þegar við höfum híft spyr ég Magga: „Hvernig geturðu séð að þetta er varðskip?" „Líttu í radarinn, Dóri" svarar Magnús. „Sérðu ekki hvernig það koma þarna truflanir eins og þrjár örvar." Þetta var þá frá radarnum á varðskipinu og þessu hafði Magnús áttað sig á! Eitt sinn rerum við á línu frá Grindavík og þar sem við höfðum engan fastan kokk annaðist Magnús matseldina. En ekki líkaði öllum kost- urinn og vélstjórinn fór alltaf upp í kaupfélag og keypti sér slátur og svið — sagði að ekkert væri að éta um borð. En eitt kvöldið — það var laugardagskvöld og við á leið til Reykjavíkur — blöskraði vél- stjóranum alveg. Magnús hafði sett egg í pott og var ætlast til að tvö egg kæmu á mann. Þá segir þessi vélstjóri: „Ég get ekki lifað af þessu, Magnús. Ég hef unnið í allan dag og fæ svo ekkert að éta." Þá lítur Magnús grafal- varlegur á hann og segir síðan: „Hvað segir þú Aðalsteinn! Þú sem ert nýbúinn að borða heilt egg!" Farmaður í sextán ár „En allir góðir dagar taka enda og ég hætti á fiskibátunum og réð mig á tog- ara og var hann skuttogarinn Ver frá Akranesi. Þar var nú verklagið annað en á bátunum. í fyrsta túrnum sem ég fór var farið á Halann. Það var spegilsléttur sjór og fiskirí lítið og þegar ég fór að taka trollið fór ég ekki einu sinni úr inniskónum! Enginn kom að veiðarfærinu nema poka- mennirnir sem leystu frá og svo var það búið. Þá var nú líka munur a öllum siglingatækjunum, því allt það nýjasta var um borð. Eftir vist mína á Ver fór ég á togarann Hjörleif hjá Bæjarútgerðinni og eftrr það lá leiðin til Sambandsins. Hja Sambandinu var ég í 16 ár og var alltaf á Dísarfellinu — það er að segja að ég fluttist yfir í hvert skipti sem nýtt Dísarfell kom. Við sigldum mest á Norðurlöndin og fórum í eitt skipt' til Grikklands. Það voru talsverð viðbrigði fyrir rmg að fara af fiskiskipunum og gerast fat' maður. Mér fannst of mikið um þvotta, málningarvinnu og slíkt. En allt vandist þetta. Félagar mínir á farskipunum voru prýðisnáungar og indælisdrengir upP til hópa og slíkt skiptir ekki litlu máli- Ef ég hugsa til allra þeirra skipsfélaga sem ég hef átt öll þessi ár þá mundi eg segja að togaramennirnir, einkum þeir gömlu, hafi verið hrjúfari þ.e.a.s. a sjónum. Þegar í land var komið reynd- ust þetta stökustu ljúfmenni. En þegar út á sjó kom var eins og þeir yrðu ein' hvern veginn kaldari. Aðstæðurnar gáfu líka tilefni til þess, því stundum var allt á svarta kafi dögum saman. Félags- og tómstundastörf „Nei, mér datt aldrei í hug að fara ] Stýrimannaskólann og taka skip' stjómarpróf. Maður hafði svo mikið að gera — spýtti ekki út úr sér brenni' víni ef svo bar undir og spekúleraði ekki í neinum skólasetum. Því var eg lengst af háseti og lengi bátsmaður. En ég má til með að geta þess að fyrir tveimur árum hætti ég að smakka vim Ekki var það þó af neinni dyggð held' ur hvarf löngunin með öllu og ekW SJÓMANNADAGSBLAglP .
Beinir tenglar