»c.ngin bók var um borð nema Biblían og ég marglas hana. " a við ækir maður í það sem mann ekki langar í! Mér finnst að þarna hafi átt er stað furðuleg breyting á mér. En ég alltaf nóg af bjór og brennivíni "anda gestum! pvað félagsmálastörf mín snertir þ; ara þau verið bundin J°mannafélagið. Aldrei var um stopp ræða hjá mér án þess að ég liti við á ^nfstofunni og talaði við þá þar. raman af árum tók ég samt ekki eman þátt í störfum þess en hef nú erio í trúnaðarmannaráði í nokkur ár 6 er það nú. Ég kynntist Sigfúsi %rnasyni á Helgafellinu og Hilmari nssyni kynntist ég á sjónum líka Pegar hann var bátsmaður. Svo hef ég art kynni af öllum þeim sem síðar hafa verið í forsvari." Jú verða menn að flýja f|skinn! 5 ég þótti löngum með stærri 0r>num og alltaf var ég hæsti a°unnn um borð uns ég var kominn ^ undir þrítugt. Þá fóru að sjást gu menn sem voru hærri og sumir ^klu hærri en ég. Ég er þó 1.88 að Pvierégbest veit. . ri eg ungur maður núna er ég ekki s um að ég mundi velja mér sjó- mannsstarfið. Áður sagði ég alltaf að ég færi ekkert annað en á sjó ef ég væri orðinn ungur á ný. En nú er ekkert gaman að vera á sjó lengur. Menn mega ekki lengur fiska það sem menn geta fiskað og verða að flýja fiskinn. Þá er búið með alla keppni og spennu. Svo vita menn upp á hár hvað kemur upp í veiðarfærinu: Þegar rautt ljós birtist vita menn að það eru komin sjö tonn og þegar næsti punktur blikkar eru komin 14 tonn — og þá er híft. Hvað er nú gaman að þessu?" Ut í þarann „Af einkahögum mínum er það að segja að ég var kvæntur Bergþóru Jónsdóttur og stóð hjónaband okkar í 48 ár. Við eignuðumst engin börn en eigum eina fósturdóttur, Auði Stefánsdóttur. Bergþóru missti ég fyrir fjórum árum. Við bjuggum í hjóna- íbúðum hér við Jökulgrunn en þegar ég var orðinn aðeins einn eftir fluttist ég á herbergið hérna á Hrafnistu. Mér líkar lífið hér vel og er ánægður og sáttur. Þjónusta og matur er með ágætum, þótt í stórum hópi sé alltaf einn og einn að finna sem aldrei verður gert til hæfis. En þannig var það líka til sjós! Ég les mikið og hef alltaf gert. Eitt sumarið þegar ég var á síld var engin bók um borð nema Biblían — og ég marglas hana. Sumrið á eftir fór ég enn á síld og enn var ekkert lesefni að hafa nema Biblíuna. Því las ég hana enn aftur. En þegar ég kem heim um haustið og er heima að fá mér kaffi er barið. Þá eru þar komnar tvær frúr frá Vottum Jehóva og vilja ræða við mig um trúmál. En ég held að það hafi endað svo að þær hafi farið hálfgrát- andi út. Ég þuldi yfir þeim þriðju Mósebók og Esekíel spámann og lét þær aldrei komast að. Þær spurðu hvaða atvinnu ég stundaði og þegar ég sagði þeim það sögðu þær að það gæti ekki verið. „Nú, haldið þið að sjó- menn séu ekki kristnir menn eins og aðrir?" segi ég. Ekki man ég hvort þær luku úr kaffibollunum sem ég færði þeim. En nú í seinni tíð eru ævisögur mitt uppáhaldslesefni. Ef ég á að nefna einhverja uppáhaldsbók mína þá eru það „Utnesjamenn" eftir Jón Thorarensen. Ég er að lesa hana í þriðja sinn, enda fjallar hún um fólk og umhverfi sem ég þekki svo vel. Þó hef ég lesið eina bók oftar: Þegar ég var í siglingum á stríðsárunum var þar til hefti af Basil fursta og í því var ég að grauta allan tímann. Á endanum var heftið víst aðeins tætlur einar - og skyldi engan furða! Að lokum má nefna að ég fer enn stöku sinnum suður í Voga og fer „út í þarann" með mági mínum, en hann á fjögurra manna skektu. Við rennum færi og tekst oftast að fá nokkrar ýsur í soðið. Þá fer ég með honum á grásleppu á vorin, því alltaf er gaman að finna sjávarlyktina að nýju. Atli Magnússon ÍANNADAGSBLAÐIÐ 47
Beinir tenglar