s 0 o n, „SKRÚFAN SNERIST ENN ÞEGAR SKIPIÐ STAKKST NIÐUR,, Rætt við Geir J. Geirsson sem var 4. vélstjóri á Dettifossi í hinstu för hans þann 21. febrúar 1945 •fW ^r /,/ww 23. febrúar 1945 að sú JTegn barst um landið að tveimur dögum aour hefði eimskipið Dettifoss verið KOtið niður skammt undan strönd ríands á beimleið frá Ameríku. Öll Pjoðin varð harmi lostin, en af 45 ^anna áhöfn skipsins höfðu 15 farist. ar áfallið pví meira þar sem skammt Var að minnast Goðafossslyssins hinn 10. nóvember 1944. - egar að því kom að Sjómanna- agsblaðið vildi minnast þess að 50 ár oru Liðin fráþessum hörmulega atburði eituðum við til Geirs J. Geirssonar, en ann var 4. vélstjóri á Dettifossi í hin- u °g örlagaríkustu ferð hans. Geir varð " við ósk okkar um að rifja atburði Pe$sa upp ogfer frásögn hans hér á eftir. "Eg er feddur á Siglufirði þann 31. °któber 1917" segir Geir ,',og vildi svo að faðir minn, Geir Hróbjartsson, Ukknaði um mánuði áður en ég Qaist. Stóð móðir mín, Helga gurðardóttir, þá ein uppi með mig, 1 pabbi hafði verið á leiðinni heim Pess að þau héldu brúðkaup sitt. af°i hann haft meðferðis um borð í 'pinu, serrl var hútter að nafni eautifial Star," ýmsa þá búsmuni ^1 til þurfti svo þau gætu sett upp heimiIi á Siglufirði. En það varð Ttl-. Kútterinn hafði Geir Zoé'ga ö á leigu í því skyni að flytja SUrtarbrand frá Tjörnesi til Reykja- áB*^ Æ f L^^^^l ^^^r GeirJ. Geirsson: „En þá var sú raunin eftir að koma þessari gríðarþungu blökk upp úr bátnum..." víkur. Á norðurleið hafði skipið komið við á Isafirði og skyldi halda þaðan til Siglufjarðar og þá til Tjörness. En þegar til Isafjarðar kom þótti einsýnt að hann væri að ganga upp í snar- brjálað veður og reyndu margir að telja skipstjóra hughvarf og fá hann til að fresta siglingunni. En honum varð ekki þokað — hann lét í haf og spurðist ekki til skipsins eftir það... Nú var ekki um annað að gera fyrir móður mína en að fá sér einhverja vinnu. Hún hafði fyrr á árum verið vinnukona á Hrauni í Fljótum í Skagafirði og æxlaðist svo til að hún fékk þar vist að nýju. Ég hef verið tveggja eða þriggja mánaða þegar hún flutti með mig þangað og þar áttum við heima að mestu leyti í sex ár. Þá giftist hún og fluttist til Hesteyrar í Jökulfjörðum, en maður hennar var Jón Guðjónsson loftskeytamaður á Hesteyri. Þetta mun hafa verið árið 1923 og var síldarverkunarstöð á staðnum um þetta leyti. Þau móðir mín og stjúpi minn eignuðust fjögur börn og á ég því fjögur hálfsystkini." Vélsmíðanám á Þingeyri - vél- stjórapróf „Á Hesteyri ólst ég upp til sextán ára aldurs, en þá fór ég til Þingeyrar í Dýrafirði og hóf vélsmíðanám í smiðju Guðmundar J. Sigurðssonar þar, sem kunn var fyrir „Þingeyrar- spilin"snurpuspilin og aðra fram- leiðslu sína. Þar var ég í fjögur ár og lauk náminu. Eftir það fór ég í Vélskólann í Reykjavík. Ég hóf námið árið 1938 og lauk því árið 1940 - en þó ekki með full réttindi, þar sem ég hafði ekki lokið námi við Rafmagnsdeild skólans. En þar sem fjárhagurinn var ekki rúmur og stríðið hafið - sem menn reiknuðu með að stæði ekki lengi - sló ég þessum þætti námsins á frest og réði mig eitt sumar á síldveiðar á línu- veiðara sem 2. vélstjóri. Þá lá leið mín á togara sem kyndari, en hann var Skutull frá ísafirði. Á Skutli var ég í þrjá eða fjóra mánuði, en þá bauðst mér starf á Júpiter frá Hafnarfirði og ¦JNADAGSBLAÐIÐ 49
Beinir tenglar