Sjómannadagsblaðið

						var skipstjóri Bjarni Ingimarsson. Þar

var ég í tvö ár og hafði þá efnast svo

að ég ákvað að ljúka rafmagnsdeildar-

náminu við Vélskólann — en úr því

gat ekki orðið þar sem aðalkennarinn

fékkst ekki!

Fyrst þessum áfanga varð ekki náð að

sinni hlaut ég að fara á sjóinn aftur og

hafði ég í huga að fara á togara. En það

dróst af einhverjum orsökum og sótti

ég um hjá Eimskip. Ekki var hlaupið

að því að fá pláss hjá þeim, en þó kom

að því að ég fékk pláss á Dettifossi sem

4. vélstjóri. Það var hinn 18. október

1942 sem látið var úr höfn og kom ég

heim úr fyrsta túrnum - en siglt var til

Ameríku - þann 12. desember sama ár.

Fleiri urðu siglingarnar ekki í bili, en

1. vélstjórinn bauð mér að koma aftur

um vorið þegar ég hefði lokið

skólanum. Þetta gekk eftir: - ég lauk

náminu og var ráðinn á Dettifoss að

nýju vorið 1943 og var á honum uns

hann var skotinn niður."

31 dags sigling frá Reykjavík

til New York

„Svo ég segi þér nokkuð frá siglingum

mínum á Dettifossi á stríðsárunum,

þá var þeim í fyrstu svo hagað að við

sigldum beint til Bandaríkjanna héðan

frá Islandi - ekki þó einskipa, heldur í

skipalestum. Flest voru skipin sem von

var erlend og komu úr Hvalfirðinum.

Þó man ég eftir finnsku skipi sem

Eimskip var með á leigu og hét

Jammassy og var mjög oft samflota

okkur. Vitaskuld fylgdu tundurspillar

ætíð hverri skipalest. Skipstjóra mun

hafa verið fengið umslag þegar látið

var úr höfn og mátti ekki opna það

fyrr en út á haf var komið. í umslaginu

stóð hvar skipalestinni var ætlað að

vera á hádegi hvern dag, svo að ef skip

varð viðskila við lestina gat það vitað

hvar hennar væri að leita.

En svo var fyrirkomulagi siglinganna

breytt á þann hátt að siglt var til Lock

Ewe á norðvestur-horni Skotlands

austan við Hebridseyjar og skipunum

safnað þar saman í skipalest. Stundum

voru 120 til 130 skip í hverri lest.

Lestin var svo oftast látin koma saman

í flóanum utan við Liverpool eða ein-

hversstaðar á Bristolflóanum. Þaðan

var svo siglt suður fyrir Irland og til

Bandaríkjanna. Einhvers staðar á

miðju hafinu milli Bretlands og

Bandaríkjanna tóku kandadiskar

korvettur vanalega við af bresku

fylgdarskipunum og var gaman að

fylgjast með þessum korvettum. Ekki

hef ég oft séð jafn snaggaraleg og

hraðskreið skip, ekki síst þegar sjór var

úfinn.

Sama leið var farin til baka — suður

fyrir Irland og þá upp „Irska kanalinn"

sem við kölluðum sundið milli

Bretlands og Irlands. Flest skipanna

fóru þá inn til Liverpool en þau sem

eftir urðu héldu til Belfast á Norður-

Irlandi. I síðustu og örlagaríkustu för

sinni var Dettifoss einmitt í hópi

þeirra skipa sem fóru inn til Belfast.

Þaðan var skipinu síðan ætlað að fara

enn til Lock Ewe og bíða eftir skipalest

sem færi til Islands.

Segja mátti að yfirleitt tæki hver för

skipsins tvo mánuði fram og til baka.

Bið var oft löng í Lock Ewe meðan

verið var að safna skipum saman,

gjarna tíu eða tólf dagar.

Við lágum ekki við

bryggju heldur við

akkeri og var þessi bið

því oft harla þreytandi

og fátt til dægrastytt-

ingar. Lengsta sigling

okkar frá Islandi til

Bandaríkjanna man ég

að var 31 dagur! Oftast

komumst við þó á

leiðarenda á 21 til 23

dögum.

Dettifoss sigldi jafnan

til New York og þar

vildi viðdvöl líka verða

löng — yfirleitt hálfur mánuður. Bæö'

tók sinn tíma að afferma skipið og

ferma að nýju og svo að bíða efffl

næstu skipalest. Einkum var það fryst-

ur fiskur sem við fluttum til Ne^

York, en heim var flutt hvers kyns

nauðsynjavara, einkum matvara. \

New York höfðum við nóg fyrir stafni>

fórum í bíó á kvöldin eða á skemrnti'

staði. Svo var verslað þá daga sem við

áttum frí - bæði fyrir sjálfan sig °8

aðra. Mikið var um að fólk bæði okkuf

farmennina að kaupa eitt og annað

ytra og fannst okkur nóg um, því ekk1

var hægt að sinna öllu. Stundurn

brostum við að því að ef við keyptun1

dömuhatta eða hanska brást ekki að

þetta þótti passa ljómandi vel — en<ia

enginn hægðarleikur að skipta vöf'

unni.

Enn vil ég geta þess að í næst síðustU

ferð Dettifoss var öll skipshöfm11

viðstödd minninearathöfn í New Yor*

um þá sem farist höfðu me°

Goðafossi. Var hún haldin þann H'

nóvember 1944 og er mér minnisstasU"

að þeir fluttu þar minningarorð Thor

Thors og Pétur Sigurgeirsson, síðaf

biskup, sem þá var við nám vestra'

Einkum fannst mér Thor mælast v£

við þetta tilefni — en ekki hvarflaðiaö

neinum að Dettifossi væru senn bun1

sömu örlög og Goðafossi.

Landgöngupassi Geirs J. Geirssonar. Hann er dagsettur pa>1

11. nóvember 1944, en þá var áhöfh skipsins viSstödd nitn

ingarathöfii um þá semfarist höfðu með Goðafossi.

50

SJÓMANNADAGSBLAgí^