Sjómannadagsblaðið

						einnig. En þá hafði einhver losað tóið

í talíunni sem þurfti til að koma henni

út, en þetta tó þurfti að vera fast.

Báturinn var skorðaður ofan á stól og

þetta lausa tó gerði nú ómögulegt að

lyfta honum upp af stólnum. En

meðan ég er að snúast í kring um þetta

er skipinu farið að halla það mikið að

skuturinn á lífbátnum var kominn

langt út yfir bátadekkið. Fyrir vikið

vildi svo vel til að báturinn rann

sjálfkrafa úr stólnum og út í sjó!

Mér datt fyrst í hug að klifra upp á

ugluna og láta mig síga þaðan niður í

bátinn — en þess gerðist ekki þörf:

skipinu var tekið að halla svo mikið að

það var eiginlega slétt af bátadekkinu

og út í bátinn. Því mátti stökkva út í

hann á réttu róli — og það gerði ég.

Ur bátsstefninu var fest svonefnd

fangalína í yfirbygginguna á skipinu.

Til þess að losa bátinn frá línunni

þurfti að slá fleyg úr lykkju og þar með

hefði báturinn orðið laus. Vík ég að

þessari línu hér á eftir.

Ólafur Tómasson ætlaði nú að

stökkva út í bátinn til mín, en

báturinn slóst svo mikið til að Ólafur

lenti á milli bátsins og skipssíðunnar.

Var ekki annað sýnna en að hann

mundi kremjast þarna í milli — en til

allrar hamingju tókst mér að ná til

hans og draga hann upp í bátinn.

Kom nú hver maðurinn af öðrum og

stökk út í bátinn til okkar, bæði far-

þegar og skipverjar.

En nú lá við að illa færi: Aftari uglan

sem var skrúfuð út kræktist inn yfir

borðstokkinn á bátnum og var stór

hætta á að hún mundi hvolfa honum.

Rauk ég því til og reyndi að losa

böndin af blökkunum á henni, en

þetta voru gríðarstórar margskornar

blakkir. Á þeim var handfang til að

halda í og sleppikrókur, en ég fékk

engu áorkað, enda kunni ég lítt á

þennan útbúnað. Skreið ég því niður í

kjöl á bátnum og reyndi að losa

krókinn á blökkinni af málmlykkju í

bátsbotninum og fyrir eitthvert glópa-

lán tókst mér það. En þá var sú raunin

eftir að koma þessari gríðarþungu

blökk upp úr bátnum. Þetta tókst mér

með einhverju ógurlegu átaki og þar

með gátum við ýtt bátnum frá."

Dettifoss hverfur í djúpið

„En rétt í því er ég hef komið blökk-

inni út fyrir rís Dettifoss upp á endann

með stefnið niður og stendur beint

upp í loftið. Sáum við hvar sjórinn var

tekinn að vætla niður reykháfinn á

skipinu, en brúin var þegar komin í

kaf. Enn var línan úr bátsstafninum

sem ég gat um föst við brúna. En til

allrar hamingju hafði einn af far-

þegunum, mig minnir að hann hafi

verið Páll Melsted, fundið öxi og hjó

nú sundur línuna í einu vetfangi. Þar

með var báturinn að fullu laus frá

skipinu. I sama bili byrjuðu þessir

lifandis, óskapa skruðningar í skipinu

og við fundum þennan ógurlega

loftþrýsting frá því. I sama mund

stingst Dettifoss niður og sá ég að

skrúfan snerist enn. En það síðasta

sem hvarf í djúpið var íslenski fáninn -

- og það get ég sagt þér að var

ógleymanlega tilfinning. Því verður

ekki með orðum lýst — maður varð á

einhvern hátt svo tómur allur saman.

Allt var svo snautt og autt og manni

fannst maður vera svo mikill ein-

stæðingur á þessu augnabliki..."

Tveir á fleka

„Meðan á þessu stóð sáum við fólk

bera að, eins og ég sagði. Þeirra á

meðal var Jón Bogason bryti. Hann

stóð þarna við 3-lúguna og sömuleiðis

Nikólína Kristjánsdóttir þerna. Jón

tók sjórinn þegar skipið sökk, en

Nikólínu náðum við upp í bátinn. Það

fyrsta sem mér datt í hug var að róa að

Jóni, því ég sá vel hvar hann flaut. Við

settumst undir árar og tókum að róa í

átt til hans — en skildum ekkert í því

að skyndilega sást hann ekki lengur-

Það var sama hvernig við skimuðum

og skyggndumst um og var þetta þvl

skrýtnara, þar sem hann var í lífbelu

og hefði átt að vera á floti.

Við sveimuðum þarna um án árangurs

og loks rerum við frá. Það næsta sern

við sáum var fleki sem bundinn halðj

verið við vantinn við frammastrið a

skipinu og hafði hrokkið á flot við

sprenginguna. Á flekanum sáum við

að voru tveir menn. Við tókum að roa

til þeirra en sáum þá mikið brak ur

skipinu sem við könnuðumst við að

var farmur úr framlestinni - síga'

rettukarton og allt mögulegt annað-

Við reyndum að sjá hvort einhver vasr1

lifandi á floti innan um brakið - en við

sáum ekki neitt. Rerum við því áfram

að flekanum og á honum voru Trygg^1

Steingrímsson þjónn og Theóa°r

Helgi Rósantsson farþegi. Tókum við

þá um borð, en áður kallaði ég l"

Tryggva að taka með sér hlífðarför>

teppi, vistir og annað sem átti að vera

í kassa um borð í flekanum. En engan

kassa var að sjá! Kom á daginn seinna

að flekinn flaut á hvolfi og var þesSl

kassi á þeirri hlið flekans sem niður

sneri."

Tvær konur

„Enn rerum við frá og þegar róið hafð1

verið nokkurn tíma sáum við tvaer

kvenpersónur á floti í sjónum og voru

báðar á grúfu. Eg sagði að við skyldum

fyrst taka þá sem fjær var, því okkur

mundi reka niður að hinni á meðan

við tækjum hana upp. En svo undar-

lega vildi til að þegar við komum að

þeirri konunni sem nær var sló bátrt'

um flötum. Þessir lífbátar voru ekk1

léttir að róa og var því ekki um annað

að ræða en taka hana fyrst um borð>

Ekki datt okkur annað í hug en ao

hún væri dáin. En svo merkilega vilu1

til að þegar við förum að hnoðast me°

hana tekur hún að umla 02 eftir

frekara hnoð tekur hún öll að lifna víö

52

SJÓMANNADAGSBLAÐlP