Sjómannadagsblaðið

						Manni verður hugsað um hve mikið er

hægt að gera á skömmum tíma á

neyðarstundu. Þegar fáninn hvarf í

hafið leit Ólafur Tómasson á úrið sitt

og var klukkan þá nákvæmlega fimm

mínútur yfir hálfníu, en skeytið hæfði

Dettifoss við vaktaskiptin hálfníu.

Hafa því varla liðið meira en fimm til

átta mínútur frá því er ósköpin riðu

yfir og þar til skipið var sokkið!

Ekki verður feigum fordað...

„Mér hefur oft orðið hugsað til þess

hve skrýtið það var hverjir komust af

og hverjir fórust - til dæmis mennirnir

sem voru frammi í. Aftur á móti fórst

einn af kyndurunum, Helgi Laxdal,

sem var afburða hraustur maður:

Varla var búið að varpa akkeri einhvers

staðar svo að hann væri ekki kominn í

sjóinn til þess að synda. Hann var á

leiðinni aftur eftir þilfarinu stjórn-

borðsmegin þegar fiekinn sem ég gat

um hrökk út og í sjóinn. Þeir Tryggvi

Steingrímsson þjónn og Theódór

Rósantsson farþegi komust strax upp á

flekann. Helgi stökk í sjóinn og

hugðist ná til flekans einnig - en náði

honum aldrei. Þeir köstuðu þó til hans

bjarghring, en drógu ekki og þarna

hvarf hann þeim sjónum.

Sama mátti segja um Jón Bogason

bryta. Hann var fyrsti maðurinn sem

við ætluðum að taka upp í bátinn - en

hverfur okkur sjónum með öllu sem

fyrr segir. Hann fannst rekinn síðar og

hefur því verið á floti, enda í lííbelti.

Þá var það merkilegt með konurnar

tvær í sjónum. Hvað réði því að bát-

num sló flötum og annarri varð bjarg-

að en hin hvarf?

Þá var það kynlegt að Jóhannes

Sigurðsson búrmaður hitti Anton

Líndal 2. matsvein aftur við flekann

sem flestir komust á og segist ekki

finna neitt lífbelti. Anton hefur þá

engin orð um en leysir af sér sitt líf-

belti og fær honum. Jóhannes klæðir

sig í beltið og fara þeir báðir í sjóinn:

Anton kemst á flekann - lífbeltislaus,

en hinn drukknar...

Eitt merkilegt man ég sem Nikólína

Kristjánsdóttir þerna sagði mér síðar.

Kvöldmatur um borð var etinn

klukkan sex og margir, þar á meðal

Jón Bogason bryti, höfðu fyrir sið að

leggja sig eftir matinn. Þetta hafði

hann gert kvöldinu áður og sofnaði

eiginlega strax. Þess skal getið að hann

var tvíkvæntur og hafði misst fyrri

konu sína úr einhverjum sjúkdómi.

En sem hann sofnar þarna dreymir

hann undarlegan draum: Honum

þykir sem fyrri kona sín komi til sín

og furðar sig á hvað hún sé að gera

þarna. En hún svarar og segir: „Ja, ég

var send til þess að taka á móti þér.„

Jón vaknar við þennan draum og veltir

honum eitthvað fyrir sér en sofnar svo

aftur. En þá ber svo við að hann

dreymir nákvæmlega sama drauminn!

- Jón var fullorðinn maður og ákaf-

lega sjóndapur og notaði mjög þykk

gleraugu. Því var Nikólína þerna vön

að líta inn til hans á kvöldin og aðgæta

hvort hann vantaði eitthvað, áður en

hún gekk sjálf til náða. Jón reyndist

ekkert vanta en segir henni samt

þennan furðulega draum sinn.

Hvorugt skildi merkingu draumsins

þá, en eftir að Jón fórst varð

merkingin því ljósari."

Hjá Eimskip í 40 ár

„Eftir að Dettifoss var skotinn niður

réði ég mig sem 1. vélstjóra á gamla

Willemoes sem Eimskip hafði keypt

og hét nú Selfoss. Þegar félagið síðar

keypti gömlu Kötluna fórum við

nokkrir gömlu vélstjóranna af

Dettifossi yfir á það skip — og er ekki

að orðlengja það að upp frá því starf-

aði ég hjá Eimskip í 40 ár, eða til ársins

1982. Þá var ég orðinn 65 ára. Of

langt yrði að telja upp öll þau skip sem

ég var á, en síðast var ég á Selfossi sem

1. vélstjóri. Þó greip ég inn í sem 1.

vélstjóri eftir þetta þegar eftir því var

leitað.

Ég kvæntist árið 1952 og er konan

mín Eybjörg Sigurðardóttir. Við

eigum fjögur börn, tvær stúlkur og tvo

drengi. Elstur er Þorvaldur, síðan Geir,

þá Lovísa og loks Valgerður.

Ég held að þrátt fyrir áfallið a

Dettifossi hafi ég verið á réttri hillu \

lífinu í starfi mínu sem vélstjóri. Að

minnsta kosti dreg ég í efa að ég hefö1

nýst þjóðfélaginu betur á annan hátt!

Hér með þökkum við Geir }•

Geirssyni vélstjóra fyrir frába?ra

frásögn af endalokum Dettifoss. ÞaU

hjón búa að Hagamel 30 í Reykjavík

og áður en blaðamaður Sjómanna'

dagsblaðsins kveður verður hanfl

þeirrar ánægju aðnjótandi að fá ao

skoða fágætlega fagra muni sem Geir

hefur skorið út í tré eða smíðao J

málm - þar á meðal sveinsstykkið na

vélsmiðjunni á Þingeyri sem ber la?r'

lingnum fagurt vitni. Aðrir munir

hans sýna ósvikið listamannshand'

bragð, þótt Geir af hógværð sinn'

mundi sjálfsagt vilja draga úr þein1

orðum. Við óskum þeim konu hans

alls hins besta og ítrekum þakkir fyrir

frásögn sem ekki var annað hægt efl

hlýða á sem bergnuminn."

Atli Magnússo"

54

SJÓMANNADAGSBLAgl^