var líka verið að bæta fjarskiptakost skipanna og fékk ég fyrst stöðu sem loftskeytamaður á Lagarfossi þegar í júní 1941 — eða í sama mánuði og ég útskrifaðist. Á Lagarfossi sigldi ég í rúmt ár, en var svo heima áríð á eftir hjá foreldrum mínum nyrðra. En síðla árs 1943 réði ég mig á Goðafoss og á honum sigldi ég þar til yfir lauk í nóvember 1944. Loftskeytabúnaðurinn á farskipunum í þá daga þætti ekki merkilegur á þeirri fjarskiptaöld sem við nú lifum. Þannig var um borð í gamla Lagarfossi svokölluð neistastöð, en hún var undanfari lampatækjanna, því þá voru ekki komnir lampar í sendistöðvarnar. Hins vegar var kominn um borð hæst- móðins móttakari. Náðist miklu fleira með honum en með eldri tækjunum og á langbylgju mátti við góð skilyrði ná útvarpinu í Reykjavík á Nýfundna- landsbönkum, en við sigldum einkum til Vesturheims. Öðru máli gegndi um senditækin, en þau var bannað að nota og það þótti mönnum nokkuð hart. Sérstakar neyðartalstöðvar voru settar í skipin aukalega og voru þær jafnan stilltar á neyðarbylgjuna 2182, sem í þá daga var kölluð „182 metrarnir" en er sama bylgjan. Senditækin voru prófuð í höfinum á tilteknum tímum sem her- naðaryfirvöld ákváðu, til þess að tryg- gja að þau væru í lagi og færi gæfist á að lagfæra hvaðeina sem vera kynni að. En svo voru tækin innsigluð og ekki hreyfð frekar. Ég minnist þess að í eitt skipti rufum við innsiglið. Stóð svo á að við á Goðafossi þurftum að svipast um eftir bátum sem saknað var frá Vestmannaeyjum. Leyfðu fylgdar- skipin okkur að taka þátt í leitinni og rufum við þá innsiglið til þess að fá nauðsynlegar upplýsingar og ræða við Vestmannaeyjaradíó. Þá er þess að geta að við höfðum meðferðis senditæki til að nota um borð í björgunarbátum eða á flekum. En þessi tæki varð að taka með sér um Sögumaður okkar sem ungur loftskeyta- maður á Goðafossi. borð í bátinn eða flekann og voru þau ómeðfærileg því þau þurftu þunga rafgeyma. Voru geymarnir geymdir í kassa við bátadekkið og ef illa færi átti að rogast með þá um borð í fleka eða bát. Voru þetta morsestöðvar og þótt flestir hefðu kannske getað sent út SOS, þá þurfti kunnáttu til að gangsetja þetta og stilla og loftnetið átti að reisa upp við mastur eða senda upp í flugdreka. Sem betur fer þurftu íslensku áhafnirnar aldrei á þessu að halda svo ég viti til, enda útilokað að koma öllu þessu heim og saman að mínu áliti. Við þessar aðstæður verður það skiljanlegt að í skipalestunum fóru öll viðskipti skipanna fram á ljósamorsi." í skipalest til New York „I fyrstu ferðunum sem ég fór með Lagarfossi sigldu skip Eimskip enn einskipa og lá leiðin til Halifax í Nova Scotia. Sigldum við beint í vestur og meðfram Grænlandsströnd og þá til Labrador, um Belle Isle-sund og þaðan til Nova Scotia. Því var það að er við komum úr ferðinni kom fyrirspurn h"a hernum um það hvað við hefðum verið að gera við Grænland, en þar hafði eftirlitsskip úr bandaríska flotanum orðið okkar vart. Við gáfum auðvitað þær skýringar að við sigldum þar sem styst var í milli landa og hætíj an af kafbátum minnst. Var það látiö gott heita. Seint á árinu 1941 tóku skipin hins vegar að sigla í litlum skipalestum fra Islandi til Skotlands og frá Skotlandi i stærri skipalestum til Bandaríkjanna- Á leiðinni skiptust skipalestirnar » tvennt eftir því hvort leiðin lá m Kanada eða til Bandaríkjanna, en um þetta leyti tóku viðskipti okkar vx| Bandaríkin mjög að aukast. M1! minnir að þegar í annarri ferð minni a Lagarfossi höfum við siglt til Ne^ York. Þegar við komum til þessarar stórfeng' legu borgar man ég að skipstjórinn spurði okkur tvo þá yngstu um borð> en ég var þá ekki orðinn tvítugur> hvort við ætluðum nokkuð upp a° skemmta okkur? Við kváðum svo ekK' vera og sagði Sigurður Gíslason sktp' stjóri þá: „Strákar mínir, þið skulu0 bara koma með mér. És skal koma íí með ykkur og sýna ykkur borgina- Þetta gerði hann, náði í leigubíl og olí með okkur upp á Times Square. Þaf stigum við út og er mér ógleymanleg hve stórkostlegt það var að koma m fullupplýstrar stórborgar, því Banda' ríkjamenn voru þá enn ekki komnn" stríðið. Þarna blöstu við allar þessar stóru og litfögru auglýsingar og er ek^ hægt að líkja því við annað en aö okkur fannst við komnir í annan heim. Síðar sóttum við oft veitingastað sem hét „Iceland" og hafði verið komr° upp meðan stóð á heimssýningunn 1939. Þar hittust margir íslendingar' bæði þeir sem af ýmsum ástæðum dvöldu í stórborginni og svo við rar' mennirnir. Þá var ógleymanlegt þega okkur var boðið að skoða RCA' 56 SJÓMANNADAGSBLAgíE
Beinir tenglar