utvarpsbygginguna, því þar sáum við sJonvarp í fyrsta sinn. Þeir tóku meira a" segja viðtal við einn okkar, þótt Vltaskuld væri það ekki sent út, heldur a°eins okkur til gamans. Fylgdumst VW bergnumdir með því tækniundri Pegar hann birtist á skerminum! tn þessar ferðir tóku sinn tíma: Fyrst Var fimm til sex daga sigling til vél, sem voru víst ekki hraðfleygar vélar, og sögðust þeir hafa verið á aðeins 65 mílna hraða. Þessar vélar báru aðeins eitt tundurskeyti og var því komið fyrir á milli hjólanna. Höfðu þeir verið búnir að leita Bismarcks í einn eða tvo klukkutíma og fylgdu stefnu sem flugvéla- móðurskipið gaf þeim upp. Undir oss. A honum hóf Aðalsteinn siglingar sínar á striðsárunum. ^ofiands og vanalega tók siglingin til New York um tuttugu daga. Lengst l0u 28 dagar frá því er lagt var úr höfn ^-eykjavík uns komið var til New °rk. Þá var ég á Goðafossi. Og þegar "örn kom mátti ganga að því gefnu að tíu til fjórtán dagar liðu þar til n*sta skipalest legði af stað til baka. iku gat; tekið að afgreiða skipið og 'tellt seinkaði brottför skipalestanna." ^tiMninnileg björguh þriggja " ^ler er það minnisstætt að meðan við 0rum á Lagarfossi vorum við svo lán- tnir ag bjarga þrem flugmönnum frá lugvélamóðurskipi sem höfðu villst a ekki fundið skip sitt og lent á ^°num. Voru þeir um borð í lífbáti. er að geta þess að þessi dægrin stóð v"r leitin að Bismarck og höfðu þeir rið að svipast um eftir þessum víg- eka. Kváðust þeir hafa fundið lsmarck og héldu að þeir hefðu 0mið á hann litlu tundurskeyti. Þeir °tðu verið á svonefndri Swordfish- þeim var brotin skýjahula og er þeir koma yfir eina skýjaslæðuna sjá þeir Bismarck beint fyrir neðan sig. Létu þeir þess getið að glæsilegra fley hefðu þeir ekki augum litið... En skammur tími gafst til að dást að Bismarck: „Á sama augnabliki reis upp blýveggurinn fyrir framan okkur" sagði flugstjórinn, „og hefði eitthvað af því hæft okkur hefði farið illa." En við tókum dýfu niður á við, flugum í átt að skipinu og slepptum tundur- skeytinu. Teljum við að það kunni að hafa hæft skipið að aftanverðu og laskað stýrisútbúnaðinn.,, Ekki skal ég leggja dóm á þessa frásögn flugmann- anna, en samkvæmt því sem maður las um síðar mun stýrisútbúnaður Bismarcks hafa laskast snemma í at- lögunni gegn honum. Þeir hugðust nú halda til baka og sendu ítrekað út kall til flug- vélamóðurskipsins sem gæti leiðbeint þeim, en svar við kallinu kom aldrei. Þeir höfðu flogið yfir tvo tóma björgunarbáta á reki og er þeir sáu að til flugvélamóðurskipsins mundu þeir ekki ná vegna eldsneytisskorts, sneru þeir við og lentu í sjónum sem næst þeim bátnum sem þeim leist betur á. Tókst þeim að komast um borð í hann. Það var mikil heppni að okkur skyldi auðnast að bjarga þessum mönnum. Þeir höfðu séð til Lagarfoss og skotið upp rakettum úr bátnum sem við höfðum ekki séð. Loks áttu þeir aðeins eina rakettu eftir, og þar sem þeir voru svo aðframkomnir og mjög slæmir af frostbólgum sagði flugstjórinn að engu skipti þótt þeir skytu henni líka — „sem kveðju til þeirra". En þá hitt- ist svo á að stýrimaðurinn á vakt, Birgir Thoroddsen, er að horfa aftur eftir skipinu. Kemur hann þá auga á rakettu og lætur skipstjóra vita. Þegar var snúið við og tekið að huga nánar að þessu - en ekkert sást. Var farið að bera það á stýrimann að honum hefði hlotið að missýnast. En meðan verið er að þrátta um þetta ber að ungan messadreng, Sigurð Guðmundsson, og segir hann: „Hvað eru margir menn í bátnum?" „Hvað bát?" spyrja allir í senn. „Nú bátnum þarna" svarar drengurinn, en hann hafði alveg óskaplega góða sjón og reyndum við það af honum seinna. Nú var stýrt þangað sem hann benti og kom þá báturinn í ljós. Var hann undir seglum, en mennirnir sögðu okkur síðar að svo þjakaðir hefðu þeir verið orðnir að þeir hefðu ekki treyst sér til að venda bátnum og fella seglið. En þegar Lagarfoss renndi upp að þeim fengum við ekki betur séð en að þýskt nafn væri á björgunarbátnum — enda reyndist hann vera hollenskur. Þá bárum við ekki kennsl á búninga þeirra sem var búningur breskra flotaflugmanna og töldum við því fyrst að þarna væru Þjóðverjar á ferð. Við vorum á leið til Reykjavíkur, og vegna þess að yfirmenn á Goðafossi báru merki Eimskip, hakakrossinn, í húfum sínum og við höfðum ávarpað ^Iöman NADAGSBLAÐID 57
Beinir tenglar