uhuskip brennur eftir drásfrd kafbdti. Myndin gefiir hugmynd um örlög Shirwan sem varS Jynr tundurskeyti rétt d undan Goðafossi. a<J sér væri næst skapi að stöðva og bjarga þeim. En ég sagði að ég hefði erið að hlusta á sendingar fylgdar- ^'panna (í kafbátaárásum voru ekki n°tuð dulmálsskeyti né leynimerki neldur aðeins talað mælt mál) og hefði alíveðið skip verið að fá skipun um að Jarga mönnunum. Sem betur fer reyndist þetta rétt — þótt ekki sé þar með sagt að allir hafi fundist í því Preirandi myrkri sem þarna var og *annske slokknað á lífbeltisljósinu hjá einhv, erjum. § held að það hafi verið um borð í oðafossi að við urðum vitni að sorg- egu atviki. Stýrimaðurinn sem var á ^t veitti athygli manrii sem var á 8angi á afturdekki skipsins fyrir fram- n okkur, en ekki var langt í milli ski eð JPanna — kannske hundrað metrar a svo. En skyndilega veit hann ekki JTr af en hann sér manninn henda sér Vrir borð! Við stöðvuðum vélina og arð uppi fótur og fit. Maðurinn eyndist vera í lífbelti og lögðumst við nonum og drógum hann upp. Við rum á heimleið og kom hann með ^nr til Reykjavíkur, en var ekki 'taf með réttu ráði — taugarnar voru bfostnar. Svona hafði stríðið leikið hann Ula. F' ltr sinn um hábjartan dag er ég lá í °JU eftir næturvakt hrökk ég upp við það að skipið stansar og skrúfan er sett á fulla ferð aftur á bak. Ég hrökk við og hljóp upp að sjá hvað um væri að vera. Reyndist þá skip að nafni Greenville sem var hlaðið farmi er átti að fara til hitaveitunnar í Reykjavík hafa orðið fyrir tundurskeyti og var að sökkva. Mun Eimskip hafa annast afgreiðslu þess eða haft það á leigu. Það hafði siglt rétt fyrir framan okkur og varð Goðafoss að bakka í mesta fiýti svo við lentum ekki á flakinu. Mér er minnisstætt að sjórinn var þakinn bíldekkjum og öðrum varningi sem flaut upp um það bil sem Greenville hvarf í hafið. Sem betur fer sá ég að mennirnir höfðu náð að komast í báta og á fleka." Leitað skjóls í hafísnum „Satt að segja vorum við það óheppnir á Goðafossi að í nær hverri skipalest sem við sigldum með, bæði heiman og heim, var alltaf mikið um árásir. Þannig minnist ég einnar ferðar á Goðafossi, en þá vorum við á leið vest- ur. Sendir þá forystuskipið okkur tilkynningu um að ís sé framundan og skulum við beygja frá og taka nýja stefnu. Fremur þungt var í sjó. En skömmu síðar varð skip fyrir skoti og hélt skipalestin því inn að ísröndinni í von um að kafbátarnir þyrðu ekki eða gætu ekki athafnað sig innan um ísinn. Þetta var rekís og ekki mjög stórir jakar og sigldum við nú gegnum ísinn við ísröndina í tólf til fimmtán tíma. Veður var þá orðið mjög slæmt. Við sigldum inn í ísinn um kvöldið og héldum okkur þar um nóttina og er á leið lægði veður og batnaði, þótt enn væri þung alda. En skipalestin hafði tvístrast nokkuð og aðeins fá skip þarna í kringum okkur og héldum við nú út úr ísnum og hugðumst ná skipunum í forystu- lestinni. En ekki erum við fyrr komnir út úr ísnum en danskt skip varð fyrir skoti og það svo hastarlegu að við sáum aðeins afturendann á því: Hafði það brotnað í tvennt, framparturinn sokkið en afturhlutinn flaut. En þegar við komum til Reykjavíkur á ný var okkur sagt að ákveðið hefði verið að bjarga afturhluta skipsins og draga hann til Reykjavíkur. Dráttarbátnum sem fékk þetta hlutverk sóttist ferðin seint vegna illviðris og um síðir mun hafa verið gefin skipun um að skjóta þennan skipspart niður, enda yrði aldrei gert svo við skipið að það gagn- aðist í stríðinu... En við vorum svo heppnir að þegar við komum út úr ísnum sendir skip okkur fyrirspurn á ljósamorsi og spyr hvaða skip þetta sé. Við gáfum upp okkar númer, en í skipalestunum hafði hvert skip sitt númer, og spurðum á móti hvaða skip það væri sem spyrði. Reyndist þetta þá vera forystuskipið fyrir skipalestinni og náðum við til Halifax ásamt tíu eða ellefu skipum af fimmtíu eða sextíu. Hin höfðu ýmist komið fyrr eða seinna eða voru skotin niður... Þessi skipalest fór því mjög illa og ein- hvers staðar hef ég séð sögu hennar skráða. Tel ég þetta líka eina erfiðustu ferð okkar." ^ÖMannadagsbladið 59
Beinir tenglar