nu reynt að setja út, en það reyndist erfitt: Þeir áttu að renna eftir Serstökum sliskjum í sjóinn þegar þörf Krefði. En þetta virkaði ekki og kann °rsökin að hafa verið sú að þeir hafi §engið til við sprenginguna og S1iskjurnar skekkst. Gekk maður undir ^anns hönd að koma þeim í sjóinn og vfst stjórnborðsfiekanum. Fór svo að Pað tókst. Konum og börnum meðal tarþeganna var auðvitað boðið að ^sta sér í sjóinn og freista þess að ^ornast upp á flekann — en vitanlega P°rðu fæstir að kasta sér í grængolandi uafið við slíkar aðstæður. Veður var enda farið að versna, og var á suð- austan strekkingur, líklega 6-7 vind- stlg- Flekann rak því í byrjun tóman ahur rneð skipinu. En þar tók rimann Guðjónsson bryti á sig rögg § stökk út á flekann. Síðar komust eiri á flekann, flest skipverjar. a En; gmn farþeganna áræddi að stökkva sjoinn á eftir flekanum eins og ég agði, heldur settust þeir flestir upp í "°atinn sem áður var nefndur og ^tlað var að fljóta upp sjálfkrafa. En sv° fór að bátnum hvolfdi og var það rsók þess hve margir af farþegunum fórust." ^*gt dró saman með mér og f|ekanum •*" mér er það að segja að þar sem mér yndist lengi vel að ekki mundi takast að •' • sjosetja stjórnborðsflekann, fór ég akborðsmegin — eða þangað þar m verið var að glíma við hinn fl I e^ann. Ekki vannst bað verk oveldlega en að lokum fór svo að ann rann í sjóinn. Var þá svo komið skipið var byrjað að taka inn á sig Joinn að aftan og seig hann fremur *gt inn eftir dekkinu. Fyrir framan Una var stór kassi sem í var bíll sem 'aður var forseta íslands. Stökk ég uPp á þennan kassa og kastaði mér n°num í sjóinn. Vonaðist ég til að nekanum, en vegna hvassviðrisins var hann tekinn að fljóta nokkuð hratt burtu frá skipinu. Dró því mjög hægt saman með mér og flekanum — en að lokum hafðist það. Var ég þá meira en uppgefinn, enda mun ég hafa verið næst síðasti maðurinn sem á þennan fleka komst. Rétt á eftir kom einn mannanna sem við höfðum bjargað af olíuskipinu. Var hann allur reifaður, enda höfðu læknishjónin verið að gera að sárum mannanna af olíuskipinu allt þar til sprengingin varð, en margir þeirra voru illa brenndir eftir að hafa barist við eldinn um borð. Þessi maður synti af einbeitni að flekanum og virtist sallarólegur. Komst hann upp á flekann og var þar fyrir einn yfirmanna hans. 19 félagar hans af þeim 21 sem við höfðum bjargað fórust. Á flekanum var líka fyrir skipstjórinn á Goðafossi, Sigurður Gíslason. Hann hafði stokkið í sjóinn á líkum stað og ég en miðað betur. Var það vegna þess að hann var í stórri hermannakápu sem þandist út af lofti þegar hann kom í sjóinn, svo hann þeyttist áfram eins og belgur. Þess ber líka að geta að hann var mjög vel syndur maður. Fékk hann sér oft sundsprett í sjónum þegar legið var við akkeri og í New York fór ég stundum með honum í sundlaug. Sagði hann enda við mig að aldrei væri að vita hvenær það kæmi sér vel að vera vel syndur og rættust þau orð hans þarna... Goðafoss mun hafa sokkið sjö til tíu mínútum eftir að skotið hæfði hann. Sáu menn frá flekanum er hann reis upp á endann, en hvarf svo í hafið að stundarkorni liðnu." Reru til að halda á sér hita „Um björgunarflekana er það að segja að þeir voru byggðir utan um tunnur á þann hátt að holrúm myndaðist í miðju flekans og sátu menn á tunn- unum eins og bekk. Holrúmið var að mestu fullt af sjó og svo gengu sjó- gusumar yfir fólkið öðru hvoru. Af þeim sem björguðust höfðu fleiri komist á stjórnborðsflekann og var vistin kannske öllu verri þar en hjá okkur, þar sem hann var mjög þungur og virtist við það að sökkva. En þegar á leið bar flekana hvorn að öðrum og var þá létt á stjórnborðsflekanum með því að flytja nokkra yfir til okkar. Við brugðum á það ráð að binda flekana saman, en vegna sjógangs urðum við að losa þá sundur aftur, því hætta var á að þeir löskuðust er þeir rákust saman. Ekki hefur liðið nema um klukku- stund frá því er skipið var skotið niður þar til björgunarflugvélar frá Keflavíkurflugvelli bar að. Vörpuðu þeir niður allstórum gúmmíbjörg- unarbáti og flotbeltum, en björgunar- báturinn kom niður í órafjarlægð frá þeim stað þar sem okkar fleki var. Stjómborðsflekinn var þá enn nokkuð langt frá okkur og skildist mér á þeim sem á honum voru að þeir hefðu ekki einu sinni orðið varir við þessa himna- sendingu — og sumir sáu ekki einu sinni flugvélarnar. Margreyndi ég það líka eftir á að menn höfðu mjög ólíkar sögur að segja um reynslu sína þennan tíma, ekki síst hvað snerti sjósetningu björgunartækjanna: Einn sá þetta og annar hitt og bar mönnum alls ekki alltaf saman. Við sáum nú til korvetta og herskipa sem dreif að frá Reykjavík. Veður fór sífellt versnandi og var það orðið mjög slæmt þegar okkur loks var bjargað um borð í eina bresku korvettuna, Northern Reward. Hefur það verið í ljósaskiptunum, líklega milli fiögur og fimm um daginn. Höfðu þeir verið að varpa niður djúpsprengjum öðru hvoru og sögðu sjóliðarnir okkur að þeir hefðu ekki talið rétt að stansa og bjarga okkur fyrr en það hefði verið talið öruggt vegna kafbátanna. Vitanlega vorum við þjökuð og til að byrja með var okkur mjög kalt, en meðan við vorum á flekanum var eins -JÖ^WNADAGSBLAÐIÐ 61
Beinir tenglar