Minning Eiríkur Kristófersson skipherra Fæddur 5. ágúst 1892 - dáinn 16. ágúst 1994 tlríkur Kristófersson er látinn. Ein'kur fæddist 1892 og var því 102 ara pegar hann lést. Það er löng ævi, e|{ki síst ef haft er í huga að hann var z ar á eftirlaunum eftir að starfsævi auk. Eiríkur fór á sjóinn 14 ára gamall °§ gerði sjómennskuna að ævistarfi. tt ' nann var á sjó í um hálfa öld, lengst af em starfsmaður Landhelgisgæslunnar, Par af um 37 ár skipherra. Það þarf ^'kið þrek, bæði andlegt og líkamlegt 11 þess að gegna slíkri stöðu, sérstak- lega á árunum 1920-50 þegar siglinga- *ki voru ekki annað en kompás, andlóð og vegmælir. var ekki heiglum hent að sigla Það ^'P' við strendur íslands í etrarveðrum og eiga þar að auki að JaiPa öðrum skipum undir slíkum ringumstæðum. Það veit enginn erna sá sem reynt hefur, enda urðu estlr skipstjórar á þessum árum ekki urur. Að standa í opinni brú í stórsjó & ^attmyrkri og stara út í myrkrið og lta ekkert hvað er framundan. Það kUr á karlmennskuna enda gáfust ^argir upp á því og fóru í land. nkur var mikill gæfumaður á J°num. Bjargaði fjölda skipa og Jalpaði hundruðum sjómanna og §a því margir honum mikið að " ^ka. Eiríkur var dulur maður á J num en þægilegur í umgengni. yrJendum líkað vel hjá honum, enda r nann góður leiðbeinandi og hafði rnórgu að segja. Hann var ólatur að "'a öðrum af þekkingu sinni án , ar mikilmennsku. Frægastur varð n þó er hann átti í deilum við Anderson þann bresk-norska skip- herra sem fór fyrir breska flotanum í 12 mílna deilunni og eru biblíudl- vitnanir þeirra á milli landsfrægar, en Anderson þessi var hálfgert dusil- menni. Annars báru breskir sjómenn mikla virðingu fyrir Eiríki og það ekki að ástæðulausu. Hann bjargaði fjölda breskra skipa og sjómanna úr bráðum lífsháska og einnig tók hann þá manna mest í landhelgi. Þrátt fyrir það átti hann virðingu þeirra, hvort sem hann bjargaði þeim frá bráðum bana eða lét setja þá í tugthús. Oft kom honum að gagni þessi hæfileiki að geta talað menn til og náð trúnaði þeirra. Vitanlega var Eiríkur ekki gallalaus frekar en aðrir dauðlegir menn. Eins og einn stýrimaður sagði: „Maður talar ekki illa um skipherrann, því hann er þjóðhetja." Eiríkur var tvíkvæntur og átti þrjú börn með fyrri konunni, en hjónabönd hans entust ekki lengi og bjó hann einn síðustu 30 árin. Síðustu ár Eiríks voru honum að mörgu leyti ánægjuleg. Hann dvaldist á Hrafnistu og miðlaði öðrum af sínum andlega styrk og var í nánu sambandi við lækna af öðrum heimi. Ég, ásamt mörgum öðrum gömlum skipsfélögum hans hitti Eirík síðast þegar hann varð 100 ára. Ég gekk til hans og heilsaði honum, hann var farinn að missa sjón, en þekkti mig strax á röddinni og segir við mig að nú fari þetta að styttast hjá sér. Nú fari hann að kveðja þennan heim og kvíði Eiríkur Kristófersson skipberra hann því ekki, þar sem hann viti heilmikið um hvað taki við. Á eftir mér heilsaði honum gamall skipsfélagi af vs. Þór og kynnti sig, en karl sagðist ekki muna eftir honum. Þá sagði maðurinn: „Ég var vélstjóri hjá þér á Þór." Eiríkur sagðist ekki þekkja neina vélstjóra — en vitanlega þekkti hann manninn. Það er mikil gæfa sem fylgir mönnum sem hafa verið á sjó í hálfa öld og rúmlega það og hafa aldrei misst mann af skipi sínu, né slasast alvarlega við skyldustörf, því oft þurfa þeir að tefla djarft sem stunda björgunarstörf hér á hafinu kringum landið. Fari hann í friði, Guðmundur Kjœrnested ^ÍANNADAGSBLAÐIÐ L
Beinir tenglar